پناهيان: خداوند علمداري حضرت عباس(ع) را نشان گرفته بود

به گزارش خبرنگار فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، حجت‌الاسلام پناهيان در مراسم عزاداراي تاسوعاي حسيني كه قبل از ظهر امروز در مسجد دانشگاه تهران برگزار شد، اظهار داشت: اگر كسي دركش از خودش عميق باشد همين تلقي او را راحت به مسيري كه بايد برود هدايت خواهد كرد.

 

اين استاد حوزه و دانشگاه افزود: ابليس خيلي علاقمند است كه انسان در درك هويت خودش تنها به خواسته‌هاي خودش فكر كند و وقتي انسان به اين فكر افتاد همانجا نابود مي‌شود.

 

وي در ادامه يادآور شد: سوالي كه انسان براي درك هويتش از خودش مي‌پرسد، بسيار مهم است و اگر سوال بد طراحي شود پاسخ اهميت ندارد و بازي به نفع باطل خواهد شد.

 

پناهيان خاطرنشان كرد: يكي از رازهايي كه اسلام برده‌داري را مطلق نفي نكرده است اين مي‌تواند باشد كه انسان‌ها معني برده و عبد بودن را درك كنند و در عوض اسلام كاري مي‌كند كه انسان‌ها خودشان به دنبال عبد بودن براي كساني باشند كه در نزد خدا عزيز هستند.

 

اين استاد حوزه و دانشگاه همچنين گفت: درك هويت عبد بودن غم‌هاي عالم را از زايل مي‌كند و خيلي خواسته‌ها را از بين برده و به جاي آن نوع ديگر از خواسته‌هايي را مطرح مي‌كند.

 

وي اضافه كرد: كسي كه قلبش مملو از محبت خدا نباشد خداوند كاري مي‌كند كه دلش در گرو عشق به فردي ديگر رقم بخورد و اين نوعي مجازات است براي كساني كه از محبت خداوند دور باشند.

 

پناهيان در ادامه تصريح كرد: سياست‌مدارني كه عبد بودن را درك نكرده‌اند يا خطا و يا خيانت مي‌كنند و از شازده بودن خودشان بسيار مسرور هستند و اين افراد حتي مي‌خواهند خدا را نيز تصاحب كنند.

 

اين استاد حوزه و دانشگاه همچنين يادآور شد: اين گونه سياستمداران طرز تلقي‌شان اين خواهد بود كه بگويند من بايد براي خدا كار كنم و از اينكه ديگران براي خدا كار كند خوشحال نيستند و از همين‌جا عربده‌كشي‌ها و كشمكش‌ها شروع مي‌شود.

 

وي اذعان داشت: اگر سياستمداران در صورتي كه بهتر از خودشان را براي احراز پست نبينند و كانديدا شوند بايد از خدا بخواهند كه مردم به او راي ندهند نه اينكه براي كسب پست به هر وسيله‌اي متوسل بشوند.

پناهيان با اشاره به طرز تلقي حضرت عباس(ع) از بندگي‌اش به امام حسين(ع) گفت: حضرت ابوالفضل(ع) طوري تربيت شده بود كه بنده مولايش باشد و براي سقايي و علمداري‌اش عشق بورزد.

 

اين استاد حوزه و دانشگاه در ادامه يادآور شد: خداوند آن قدر حضرت عباس(ع) را دوست داشت كه وقتي مي‌خواست ناز حضرت عباس(ع) بكشد سقايي‌اش را از گرفت و ابوالفضل(ع) زماني كه به مشكش تير خورد ناله كرد ولي تيرهايي كه براي بدنش اصابت مي‌كرد كلامي نمي‌گفت.

 

وي همچنين گفت: خداوند علمداري حضرت عباس(ع) را نيز نشان گرفته بود و در افتادن دست‌هاي عباس(ع) رازهايي نهفته است كه همه آن به بندگي‌اش به مولايش، حضرت اباعبدالله برمي‌گردد.