گروه خونی شیعیان؛ عاشورا مثبت

گروه فرهنگي «خبرگزاری دانشجو»، محسن رحیمی؛ روزها می گذرد و ما سرشار از روزمرگی ها، دل مشغولی ها و ذهن مشغولی ها هستیم.

 

در تمام سال ايامی هستند که به ما تلنگر می زنند. یکی از همین ایام و روزها، محرم است و عاشورا. محرم ما را به یاد خودمان می آورد. ایام می گذرد و ما گم شده ایم در خویشتن، ما در خواب به سر می بریم، اما محرم که می رسد بیدار می شویم.

 

هر سال در چنین روزهایی فرصت می شود که دوباره به خودمان نگاه کنیم که کجا ایستاده ایم؛ کدام پله از نردبان بندگی. محرم که می شود ناخودآگاه حسی ما را به سمت خود می کشاند. دوست داریم برسیم به آن، دیگر کسی در فکر ماندن نیست، میخواهیم برویم، لحظه می شماریم برای رفتن.

 

نیازی به فراخوان و دعوت نیست. همه جمع می شویم حول یک محور. «پرچم سیاه» همه را جمع می کند. همه یکی می شویم. پُست، مقام و منسب دیگر مفهوم ندارد. همه با هم متحد می شویم زیر یک پرچم. مردمانی که همیشه عجله دارند و زمان کم می آورند، محرم که می شود کار و زندگی شان می شود هیئت و عزاداری.

 

دیگر همه «زمان» دارند. چشم باز می کنی شهر را سیاه پوش می کنند، خیابان ها و محله ها غرق در عزا و ماتم می شوند. او که تا دیروز رئیس بود، امروز پذیراییِ عزاداران حسینی را به عهده گرفته است.

 

محرم ژنتیکی و ارثی به ما رسیده است، عاشورا در خون ماست، خون ما را اگر آزمایش کنند همه «عاشورا مثبتیم». ما زاده عاشوراییم، عاشورا ما را پرورش داده است، هر چه داریم از محرم و عاشورا است. ما زنده بودن و بیدار بودنمان را مدیون عاشوراییم.

 

ما از فرهنگ عاشورا ارتزاق می کنیم. ما همواره جیره خوار محرم بوده ایم؛ چه آن زمان که جنینی بودیم و به واسطه مادر، هیئت می رفتیم و از وجود محرم و عزای حسینی بهره مي برديم و چه آنگاه که کودک بودیم و روز عاشورا مسابقه داشتیم با دوستان برای اینکه شربت و نذری بیشتری بخوریم و چه امروز که حاجت هایمان را لیست می کنیم برای محرم.

 

عاشورا که می شود عدس پلو ،بهترین غذای دنیاست! یک لیوان آب بهترین نوشیدنی دنیاست! نه اینکه غذای بهتری جز این نباشد، نه! آنجا که نام حسین (ع) بر آن زده شده باشد بهترین است؛ حتی خاک، چنان که خاک کربلا را می بوییم و می بوسیم و بر آن سجده می کنیم.

 

خاک کربلا بهترین خاک دنیاست. آن زمان اشتیاق ما شربت و نذری و غذای جسم بود و امروز اشتیاق ما غذای روح است. امروز ما مشتاق اشک هستیم و عطش ما یک نگاه و یک تبسم آقایمان است.

 

عاشورا که می شود ما با همه انبیا هم درد می شویم. با همه معصومین و آل محمد (ص) همرنگ و یکدل می شویم. عاشورا اشک ما را به ملائکه و عرش گره می زند، اشک ما با اشک انبیا و معصومین در یک مجرا سرازیر می شود.

 

وجودمان را شست وشو می دهد، گرد و خاک های نشسته روی قلب ما را پاک می کند، سَبُک می شویم؛ آنگاه پرواز را تجربه کردن آسان تر است. هیئت و عزاداری ما را زنده می کند، به ما نیرویی دوباره می دهد که برخیزیم و عزم خود را جزم کنیم برای ادامه راه.

 

عاشورا به ما درس می دهد. عاشورا مکتب و مدرسه است. عاشورا به ما قیام آموخت. ما باید قیام کنیم بر همه بدی های درون و برون. بايد خود را خالص کنیم.

 

امروز باید به حال خود گریه و زاری کنیم. ما باید این روز ها و شب ها خود سازی کنیم. محرم فرصت دوباره روييدن است. قیام باید کرد. قيامي چون حُر، براي آزادگي.