انحلال خانه سينما راهي جديد در ارتقاي كيفي سينما

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ متأسفانه و علي‌رغم تمام تلاش‌هايي كه طي سال‌ها و ماه‌ها و روزهاي اخير پيرامون وقايع خانه سينما و اتفاقاتي كه بر مدار رفتار عجيب و تأثربرانگيز مديريت اين نهاد به ‌ظاهر صنفي رخ داد، حكم به انحلال خانه سينما صادر شد و پس از 20 سال، تنها نهاد صنفي سينماگران ايران منحل شد.

ترديدي وجود ندارد كه دير يا زود و براساس پيش بيني‌ها و اتفاقات رخ داده طي چند ماه گذشته و بويژه طي دو هفته اخير، خانه سينما با حكمي شبيه انحلال روبه‌رو مي‌شد. اين حكم شايد از طرفي نتيجه قضاوت نهاد قانوني صادركننده‌اش يعني وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي باشد كه هست، اما از سوي ديگر بايد گفت اين‌ حكم نتيجه نوع رفتار و شيوه و منش كساني است كه بر صندلي مديريت خانه سينما طي سال‌هاي گذشته تكيه زده‌اند.

در نظر گرفتن شرايط و ويژگي‌هاي حاكم بر مناسبات سينمايي ايران، تنها و تنها سليقه و تعصبات فكري و ذهنيت‌هاي خويش‌انديشند كه مصلحت و منافع كليت جامعه سينمايي كشور را ناديده گرفتند و آن‌قدر بر طبل مخالفت و لجبازي و غضب و غيظ كوبيدند و آن‌قدر دامنه دعواها و دشمني‌ها را كش دادند كه نهايتا آنچه نبايد اتفاق مي‌افتاد، روي داد و خانه سينماي ايران پس از 20 سال فعاليت پرفراز و نشيب منحل شد.

مرور تاريخي كه بر خانه سينما گذشت و بررسي تحليل مديريت‌هاي حاكم بر اين نهاد به‌ظاهر صنفي، گوياي فراز و نشيب‌هاي بسيار و راه پرسنگلاخي است كه در هر صورت طي شد و افتان و خيزان به جايي رسيد كه در نهايت حكم انحلال را برايش به ارمغان آورد.

فارغ از اينكه وجاهت قانوني اين حكم چيست و چگونه است و چه كسي از لحاظ قانوني حق اظهار نظر در اين زمينه را دارد، يك نكته بسيار مهم ديگر هم در زمينه انحلال خانه سينما بسيار حائز اهميت است و آن اين است كه كساني كه داعيه نمايندگي از بدنه سينماگران ايراني را دارند و خود را مدافع منافع اين سينما مي‌دانند، هرگز حاضر نشدند از تعلقات شخصي و اغراض گروهي خويش چشم‌پوشي كنند و حتي اگر لازم مي‌شد به نفع سينماي ايران از حق مسلم خويش نيز بگذرند و كنار بروند.

 

آنها نه تنها چنين نكردند، بلكه حاضر شدند كرسي رياست خود را به قيمت به مسلخ كشاندن خانه سينماي ايران همچنان حفظ كنند و براي رسيدن به اين قصد و غرض از هيچ تلاش مذبوحانه‌اي فروگذار نكنند كه البته پايان كار چيزي غير از آن شد كه آنها در سر مي‌پروراندنند و منتظرش بودند.

وقتي جوانب مختلف اين قضيه را چه در بعد مديريتي و چه از حيث مصلحت سينماي ايران و نيز چه به لحاظ منافع صنوف مختلف سينمايي مطالعه و بررسي مي‌كنيم، به اين نتيجه روشن و غير قابل ترديد مي رسيم كه ادامه اين جنگ فرسايشي چندساله و مخاصمه عبث و بي‌فايده ميان خانه سينما و معاونت سينماي كشور به‌نفع هر جريان و گروه و مدير و مسلكي‌ كه بود، قطعا به نفع سينماي ايران نبود و چه بهتر اگر اين انحلال موقعيتي را فراهم آورد كه خانه سينما بتواند با يك خانه تكاني جدي، چه در هيئت مديره و چه در اساسنامه فعلي، راهي نو و روشي تازه در پيمودند مراحل ارتقاي كمي و كيفي سينماي ايران انتخاب كند.

اما يك نكته را فراموش نكنيم كه در آستانه برگزاري سي‌امين دوره جشنواره بين‌المللي فيلم فجر هستيم و اين جشنواره كه امسال سي‌ام تجربه‌اش را پيشرو دارد، به نوعي ويترين يك ‌سال با آبروي جامعه سينمايي كشور است و هر كس در چنين موقعيتي خود را دلسوز سينماي ايران مي‌داند، بايد تلاش كند تا ضمن پرهيز از حواشي و موضوعات فرعي، فضا و موقعيت براي هرچه بهتر و با شكوه‌تر برگزار شدن اين جشنواره فراهم آورد و اين اتفاقي است كه قطعا و بدون هيچ ترديدي نيازمند همدلي و همراهي همه اهالي سينما و برگزار كنندگان جشنواره است.

سي‌امين دوره جشنواره بين‌المللي فيلم فجر، بي‌ترديد نقطه عطفي در تاريخ و كارنامه اين محفل خاطره‌انگيز و مهم و خطير و حساس به حساب مي‌آيد و همه بايد دست به دست هم بدهند تا اين محفل گرم و يگانه از آسيب حواشي و اهداف و اغراض غير سينمايي و تعلقات سليقه‌اي و شخصي و گروهي محفوظ بماند.