از به رسميت شناخته شدن رژيم اشغالگر قدس تا رسوايي آن توسط امام خميني‌(ره)

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»؛ پس از اشغال فلسطین توسط رژیم اشغالگر قدس در سال 1948، سازمان ملل متحد طی بیانیه ای این رژیم را به رسمیت شناخت. آمریکا و شوروی جزو اولین کشورهایی بودند که با شناسایی دوورژه، آن را به صورت قطعی به رسمیت شناختند. 

 

سازمان ملل طی بیانیه ای اعلام كرد که فلسطینیان باید بپذیرند که قسمتی از خاکشان را با یهودیان تقسیم کنند.

 

در طی دوران مختلف جنگ سرد شاید تنها نقطه مشترک در بین دو رقیب دیرینه را بتوان اتفاق نظر صد درصدي در مبحث تشکیل رژیم صهیونسیتی مطرح كرد؛ سایر کشورهای سرسپرده عرب نیز این واقعیت را پس از شکست در جنگ علیه اسرائیل را قبول کرده بودند که راهی جز مدارا و تعامل با این رژیم تازه تاسیس ندارند و طی روندی، زمينه دادن حق تابعیت به آوارگان فلسطینی را در این مهاجرت اجباری مهیا کردند.

در افق نگاه به غرب، اسرائیل در بدترین شرایط یک رژیم منفور و غاصب بود که می خواست با صلح زندگی کند.

روند پذیرش این تحول با حمایت همه جانبه کشورهای غربی روز به روز فراگیرتر شد و خاری که در چشم مسلمانان در ابتدا محسوب می شد، به گلی خوشبو مبدل گشت؛ به طوري كه روند تحولات پویای جهان در عرصه های مختلف سیاسی، اقتصادی و اجتماعی، بدون حضور اسرائیل غیر منطقی به نظر می رسید.

 

مصر و اردن پاسخ مثبت به ایجاد روابط و سازش تحت عنوان یک دوست را قبول كردند، سوریه نیز پذیرفت که با این رژیم بر یک میز به مذاکره بپردازد، قطر و عمان دفتر تجاری مشترک ایجاد کردند، کشورهای حاشیه خلیج فارس شامل عربستان، بنگلادش، کویت، مراکش و الجزایر برای جا نماندن از گسترش روابط اقتصادی دست دوستی دراز کردند؛ البته خیانت عمان را یک گام می توان جلوتر دانست؛ زیرا روابط محرمانه سیاسی آن کاملاً مشهود است.

 

مصر را می توان حیاط خلوط اسرائیل برشمرد که نقش تامین كننده منافع اسرائیل را در منطقه بر اساس قرارداد کمپ دیوید ايفا مي كند.

امام خمینی در سال 42 دفتر تاریخ را به گونه ای دیگر رقم زد و قبل از فرار شاه اولین موضوع استراتژیک خود را با دست گذاشتن بر روی مسئله اسرائیل بيان كرد؛ عنوانی که شاید به راحتی می توان گفت برای روسای کشوهای اروپایی و عربی جزو خطوط قرمز محسوب می شد؛ چرا كه تنها واژه قابل فهم برای آنان، واژه همکاری بدون پیش شرط بود ولاغیر.

امام خمینی (ره)برای اسرائیل دو شان و ویژگی منحصر به فرد برمی شمارند: اول غاصبیت و ظالمیت و دوم اينكه اسرائيل تنها یک دولت نیست، بلکه نوک پیکان تمدن غرب برای تسویه حساب قطعی و آخرالزمانی با دین مبین اسلام است.

ایشان در سال 40 مهم ترین مسئله زمان را بحث تشکیل اسرائیل و ابعاد آتی آن را این گونه بر می شمارند:

1- هدف نهایی آن حذف اسلام است.

 

2- خطری دائمی برای خاورمیانه است.

 

3- غاصبانه تشکیل شده است.

ایشان در پاسخ به سوالی که اگر خود فلسطینی ها خواهان سازش شدند، ایده شما چه خواهد بود؛ این گونه پاسخ می دهند که هیچ تغییری در دشمنی ما با اسرائیل به وجود نخواهد آمد، زیرا:
 

1- اسرائیل تا ابد تهدیدی برای ثبات و صلح و امنیت خاورمیانه خواهد بود.
 

2- اسرائیل واجد سوابقی مبنی بر عوض کردن دین ماست.

جهت گیری امام (ره) از سال 42 آغاز شد و همزمان با مبارزه علیه رژیم شاهنشاهی، به موازات آن مسئله فلسطین را هم مطرح و دنبال كردند.

 

ایشان مبارزات ملی گرایانه فلسطین را قبول نداشتند و معتقد بودند که در نهایت به سازش مدل عرفات مبدل خواهد شد.

این ایدئولوگ سیاسی مبارزات مارکسیستی را اصلاً قبول نداشتند، اما در پاسخ به یک سوال مبنی بر اینکه آیا می توان از سهم امام در مبحث فلسطین هزینه نمود، تایید کردند؛ این در حالی است که یاسر عرفات به صورت رسمی اعلام کرده بود که ما فاقد ایدئولوژی هستیم و صرفاً وطنی و ملی گرايیم و برای خاک فلسطین می جنگیم، اما امام فلسطین را به عنوان خط مقدم اسلام و ایران در جنگ علیه اسرائیل می دانستند.

امام در سال 42 اسرائیل را یک غده سرطانی معرفی می کنند که باید از بین برود و در غیر این صورت با رشد خود همه چیز را نابود خواهد کرد.

 

ایشان می فرمایند: اسرائیل دولت غاصب است و دشمن ماست. اسرائیل غاصب است و هیچ رابطه ای بین مردم ایران و یک مشت غاصب وجود ندارد.

امام (ره) معتقدند که راه حل قضیه فلسطین تنها یک چیز است و آن هم پاک شدن اسرائیل غاصب از نقشه فلسطین مي باشد؛ از اولین ابداعات امام راحل پس از پیروزی انقلاب نامگذاری روز قدس در اولین رمضان سال57 بود.

ایشان می فرمایند: روز قدس روز فلسطین نیست، روز اسلام است و در ادامه اشاره می کنند که ما اصلاً به دنبال آزادی فلسطین نیستیم، آن اولویت بعدی است. ما می خواهیم از دین و امنیت خود دفاع کنیم.
 

تاکید امام بر روز قدس همتراز تاکیداتی است که بر امنیت جمهوری اسلامی دارند و این مطلب تنها مبتنی بر عمق نگرش ایشان به این مسئله می باشد.

دیدگاه امام (ره) آخرالزمانی است و معتقدند که باید زمینه سازی در ظهور در جهان صورت پذیرد، برای نابودی دنیای ظلم و فساد، که فرایندش غرب است و با تمام توان اهداف شومش را پیش می برد، باید یک امام معصوم حاکمیت را در دست گیرد، پس برای تحقق این حقیقت باید مقدمات و بستر ظهور را فراهم كرد؛ دنیا باید آماده باشد و این تکلیف ماست که این زمینه را با وحدت، بیداری و انسجام عالم اسلامی تحقق ببخشیم.