این نهضت را اسلام پیش برد نه احزاب

گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو»؛ در  بخش چهارم احزاب و تشکل های سیاسی از دیدگاه امام و رهبری به موضوع ناکارآمدی احزاب و فعالیت های حزبی از دیدگاه ایشان می پردازیم.

 

 

مقام معظم رهبری بین حاکمیت فقهی با حاکمیت حزبی تفاوت قائل شده و می فرمایند: فقیه یعنی چه؟ فقیه یعنی کسی که دین را می شناسد؛ راهی را که دین برای مردم ترسیم کرده است تا بتوانند سعادت و خوشبختی و آزادی و خوشی دنیا و آخرت را به دست بیاورند، او می شناسد و در مقابل مردم می گذارد. فقیه یعنی حاکمیت انسانی که یک منطق عقلانی پشت سرش هست و استدلالی محکم دارد. حاکمیت چنین انسانی را، حاکمیت یک نظامی یا یک سرمایه دار، یا حاکمیت یک سیاستمدار حزبی حرفه ای ندارد.

 

 

حضرت امام در بیانات مختلف خود به ناکارآمدی احزاب و فعالیت های حزبی اشاره دارند: قضیه قضیه «ملی» بودن نیست؛ قضیه قضیه ـ عرض می‏کنم که ـ «حزبی» بودن نیست. از این ملی ها و از این حزب ها بودند که همه شکست خوردند. تا اینجا که ما آمدیم، با روحیه پاک و ضمیر صاف، مردم، با توجه به اسلام، با توجه به دیانت تا اینجا آمدند و پیش بردند. اگر این روحیه از مردم ـ خدای نخواسته ـ گرفته بشود، ما رو به شکست خواهیم رفت. ما با این رمز پیش آمدیم؛ اگر این رمز از دست ما گرفته بشود و اختلافات حاصل بشود، [...] که الان یک قشرهای مختلفی ... [پیوسته] خودنمایی می‏کنند؛ و این جزو اشتباهاتی است که می‏کنند؛ اگر چنان چه مثلاً مردم ملی باشند و حزبی باشند.

 

اشتباه می‏کنند که یک جبهه‏هایی، یک حزب های مختلفی درست می‏کنند. این حزب های مختلف هیچ وقت از آنها کار نمی‏آید. جز اینکه یک تشتتی ایجاد بکنند و یک اختلافی ایجاد بکنند و موجب تشتت و اختلاف بشوند، کاری از اینها نمی‏آید. و اگر ـ خدای نخواسته ـ نظر سوء دارند، حساب شده آمده‏اند برای اینکه ایجاد اختلاف بکنند؛ باید ما بیدار باشیم و توجه داشته باشیم به اینکه نگذاریم اینها کارشان به ثمر برسد؛ و این امر مهمی است.

 

 

من باید به شما آقایان و همه ملت ایران، خصوصاً آنهایی که مشغول فعالیت هایی برای نهضت و انقلاب هستند عرض کنم که همان طور که پیروزی انقلاب مرهون شماست، حفظ حیثیت انقلاب هم بسته به شماست.

 

انقلاب، یک دفعه یک انقلاب ملی است، نه اسلامی، یک انقلاب حزبی است، نه اسلامی، آن یک وضعی دارد؛ یک وقت مثل انقلاب ایران که انقلاب اسلامی است، و همه دیدیم و دیدید که جز فریاد الله‏اکبر و اینکه ما جمهوری اسلامی می‏خواهیم، هیچ صدای دیگری نبود. تمام ملت در سرتاسر کشور فریاد می‏زدند که «جمهوری اسلامی»، «نه شرقی، نه غربی، جمهوری اسلامی». این یک مسئله اسلامی است و ملت ما عاشق اسلام بود که در همه اطراف با دست تهی سینه‏های خودشان را سپر کردند، جوان های خودشان را بردند در میدان، زن ها و مردها رفتند و مبارزه کردند و پیروز شدند؛ این قدرت اسلام بود، و الاّ نه حزبی می‏توانست این کار را بکند و نه ملیتی می‏توانست این کار را بکند.

 

و اگر ملاحظه کنید، جنبش های ملی و جنبش های حزبی، هیچ وقت این طور نبوده است که تمام ملت، بچه، بزرگ، زن، مرد، همه یکصدا دنبالش باشند. این قدرت اسلام بود که همه را با هم همصدا کرد و همه را با هم بسیج کرد، برای اینکه پیروز بشود و پیروز شد.

 

 

اگر انقلاب مال یک حزبی بود یا مال یک گروهی بود و مردم حاضر نبودند در صحنه، آن انقلاب دوام نداشت و همیشه باید با سرنیزه حفظش می‏کردند. آنهایی که انقلاب کردند در جاهایی یا شورش کردند، بعدش حفظ انقلاب را باید با سرنیزه بکنند. ایران حفظ انقلاب را با افراد مؤمن کرد و الان هم به دست افراد مؤمن این انقلاب پیش می‏رود.

 

 

از سر اول مشروطه تا آخر آمدند، لکن چون اسلام دنبالش نبود [پی‏درپی]شکست بعد از شکست [خوردند] اصلاً کامیابی از اول نبود، برای اینکه ملت مسلم است. البته معلوم است، ملت مسلم دنبال این است که کی صدای اسلام را بلند کند. هر کس صدای اسلام را بلند کند مردم با او موافقند.

 

 

آقا! کار هیچ کدامتان پیش نمی رود الا به اسلام. این مسئله را، این نهضت را اسلام پیش برد؛ یعنی همه مردم می گفتند ما اسلام را می خواهیم. اگر این نبود، این جبهه های مختلف و این حزب های مختلف هیچ کدام نمی توانستند این کار را بکنند.

 

این ملت از باب اینکه مسلمان بود، و از آن طرف رنج ها دیده بود، همه با هم جمع شدند و گفتند ما اسلام را می خواهیم؛ ما جمهوری اسلامی می خواهیم.