وزير ارشاد حسيني حبذا!

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ روایت است که سید محمد حسینی، متخلص به وزیر ارشاد را بلاغت و فصاحت چنان بودی که چون قلم عنبر افشانش به جنبش در آمدی و کلمات را به زیور طبع چون آب روان خویش مزین گرداندی، زمین از گردش و خورشید از تابش باز ایستادی.

 

افلاکیان به همهمه ‌شدندی که این چه نغمه است؟ و جنیان به غلغله آمدندی که این چه آفریده است؟

 

آدمیزاده را نرسد سخن چنین لطیف بر قلم روان سازد و معانی چندان عمیق برسازد. حتی برخی شاهدان گفتندی ابلیس رجیم چند باری خواستی بر این آدمی زاد، استثنائاً سجده کردی که البته جنابشان رخصت ندادی.

 

باری وزیر را سالی یک بار رسم بر آن بودی پیامی مختصر بر سبیل ملاطفت و طریق رحمت فرستادی برای جشنواره های فجر، تا فیلم سازان را راه گشای شود و مطربان را راهنمای.

 

گویند بیانات آن جناب بر هنرمندان این مرز و بوم چنان ثقیل آمدی که برخی موقتا و بسیاری برای همیشه از هوش برفتندی.

 

علما جمله بر جمله برخواندی و ادبا تن به تن جامه بردریدی. خصوصاً آنجا که فرمودی : «شعر و موسیقی چون دو یار همراهند که بی‌هم اگر نمی‌کاهند با هم، انصاف را که صاحب سپاهند!» ... تغنی جلوه‌ای بر شعر یا بر متن می بخشد که چون لعل لباب بر حلقه‌ای از زر ناب می‌درخشد.

 

و یا آنجا که گفتی: «تاثیر سخنان انقلابی و رزمی را از کسانی باید پرسید که رفتن روی مین را امتحان یقین می‌دانستند، و اینک در کنارمان نیستند تا که آنان سخن از شعبده شور کنند...».

 

آری سخن وی دهان به دهان گشتی تا کنون. لکن از شدت عمق هیچ جنبده تا حال در نیافته و وهم هیچ شنونده بدان راه نیافته است که جنابشان را غرض از ارسال پیام و برگزاری این جشن‌های بی مثال چه بوده است.

 

چرا که ایشان را نه کار با جشنواره است و نه تعالی موسیقی، غرض تنها نبشتن چند خطی بر سبیل بلاغت و نمایاندن قدرت فصاحت بوده است که خدا را شکر حاصل شد.

 

الحمد لله رب العالمین