آيا اسكار سياسي است؟

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ تا ساعتي ديگر مراسم اسكار سال 2012 برگزار مي شود و همه چشم‌ها در اقصا نقاط عالم به سمت اين مراسم دوخته شده است اما امسال نسبت ما به‌عنوان ايرانيان و علاقه‌مندان سينماي ايران با مراسم اسكار نسبتي استثنايي و خاص است كه آن هم به دليل حضور فيلم «جدايي نادر از سيمين» در دو بخش بهترين فيلمنامه و بهترين فيلم خارجي‌زبان در اسكار امسال است كه نبايد ناگفته‌ بماند كه موقعيتي بي‌نظير در سينماي ايران در تمام طول تاريخ اين كشور به حساب مي‌آيد. 

 

اما اين تمام ماجرا نيست و اگر با نگاهي دقيق‌تر و عيق‌تر رخدادهاي منتهي به اسكار امسال را از يك سال گذشته به اين طرف مورد مطالعه قرار دهيم به اين نكته خواهيم رسيد كه جداي از «فيلم جدايي نادر از سيمين» كه مجموعه‌اي از ضعف ها و قوت ها و نقاط منفي و مثبت در ساختار فيلم است، ما دقيقا با يك پروسه سياسي و غير فرهنگي در پوشش مراسم اسكار روبه‌رو هستيم و فضايي كه اسكار امسال در آن شكل گرفته و بدان توجه كرده به شدت گويا و جوياي اين فضاي سياسي است فضايي كه در آن نه الزاما ويژگي‌هاي ساختاري و محتواي فيلم‌ها بلكه موقعيت سياسي و نگاه برگزار كنندگان و مديران و سياست گزاران اسكار به آن شكل مي‌دهد.

همين جا بايد به نكته جدي و مهم اشاره كرد و آن همزماني دو اتفاق به ظاهر بي‌ارتباط با هم از سوي فشلي است كه مراسم اسكار در آن برگزار مي شود آن هم نسبت به ايران و جامعه آن.

اتفاق مهم و قابل مطالعه و حيرت آور از اين قرار است كه كشور امريكا و نمايندگان هنري‌اش يعني آكادمي اسكار از يك طرف فيلمي از ايران را كانديداي بهترين‌ها مي‌كنند و به آن توجهي منحصر به فرد نشان مي‌دهند و به اصطلاح سنيماي ايران را تحويل مي‌‌گيرد و برايش سيگنال‌هاي مثبت مي‌فرستند اما از طرف ديگر و در همان برهه زماني مسئولان سياسي همان كشور يعني امريكا به همراه همپيمانان غربي و اروپايي‌شان سخت‌ترين و استثنايي‌ترين تحريم‌ها عليه اين كشور يعني ايران تصويب مي‌كند و به مرحله اجرا در مي‌‌آوردند.

 

در اينجاست كه بايد پرسيد چطور ممكن است كه مردم ايران بتوانند باور كنند كه چنين رفتارهاي دوگانه‌اي برگرفته از يك سياست صادقانه و در دفاع از هويت و مليت ايرانيان باشد و اساسا چطور مي‌توان ميان آن تشويق‌ها و اين تحريم‌ها جمع كرد به ويژه آنكه فيلمي مورد تشويق توجه و حمايت از سوي غرب و به ويژه آكادمي اسكار قرار مي‌گيرد كه يكي از ملتهب‌ترين و مطبوع‌ترين نگاه‌ها را نسبت به هويت و باورهاي ديني و ملي ايرانيان دارد كه در اين باره پيش از اين در همين رسانه به تفصيل به تحليل و نقد و بررسي اين موضوع پرداختيم.

فراموش نكنيم كه اسكار در چنين شرايطي و با چنين زمينه‌ها و مقدماتي برگزار خواهد شد و بي ترديد هر جايزه‌اي كه به سينماي ايران اختصاص يابد خالي از شائبه‌هاي سياسي و غرض ورزي‌هاي سياسي‌كارانه نخواهد بود.

جايزه‌اي كه بناست آكادمي اسكار به فيلم اصغر فرهادي يعني «جدايي نادر از سيمين» بدهد بي‌ترديد در راستاي همان تحريم‌هايي خواهد بود كه امريكا و غرب عليه حكومت و ملت ايران برنامه ريزي و تصويب كرده اند و به مرحله اجرا خواهند رساند در اين هيچ ترديدي نيست.

 

اما نكته قابل تأمل و توجه و تا حدي تأثر آورعكس‌العملي است كه يك فيلم‌ساز ايراني در قبال چنين ره‌يافتي از خود نشان خواهد داد. به راستي جاي اين سوال از فرهادي به عنوان يك مسلمان باقي است كه وقتي فيلمش در چنين ميداني به بازي گرفته مي‌شود چه عكس العملي بايد از خود بروز دهد و چگونه بايد مدافع حريم ملت خود و حامي منافع كشورش باشد.

به راستي اصغر فرهادي احتمالا در زمان گرفتن مجسمه طلاي اسكار چه جمله‌اي را بايد به زبان براند تا حق اين ملت مظلوم و فداكار كه او بناست نمايندگي‌شان را عهده‌دار شود به درست ادا گردد؟!

در اين باره پس از مراسم اسكار بازهم سخن خواهيم گفت اما حالا يادآوري يك نكته براي اصغر فرهادي شايد بد نباشد و آن هم اينكه اين مراسم اسكار هم مانند مراسم ديگر از اين دست به پايان خواهد رسيد و زرق‌وبرق و هياهوي اين جايزه هرچقدر هم كه بالا بگيرد، روزي فروكش خواهد كرد اما تاريخ نهايتا بازي خوبي براي رفتارها و گفتارهاي كساني خواهد بود كه به هر دليلي به يك تريبون جهاني دست يافتند و مي‌توانستند زبان و آبروي ملت و آيين خود باشند و يا چيزي جز اين...!

 

بايد منتظر ماند و قضاوت تاريخ و آيندگان را به تماشا نشست.