ماه بني هاشم

هر که واقعه کربلا را شنيده باشد و داستان غم انگيز آن روزها را مطالعه کرده باشد، بخشي از عظمت مقام، ايثار، شهامت، مردانگي و شجاعت عباس بن علي (عليهما السلام) را دريافته است.

اما آيا واقعا مي توان بزرگي و عظمت او را به طور كامل درک نمود؟ آن جا که وقتي براي او و برادرانش از طرف عبيد الله، فرمانرواي سپاه يزيديان، امان نامه آوردند و او با قاطعيت در جواب آن ها گفت: ما نيازي به امان شما نداريم و امان خدا بهتر از اماني است که پسر سميه داده است.

سپس رو به شمر که حامل آن امان نامه بود، فرمود: خدا تو و اماني را که براي ما آورده اي لعنت کند، آيا به ما امان مي دهيد و فرزند رسول خدا امان ندارد! و شمر را با امان نامه اش به سوي لشکر خودشان فرستاد.

يا در آن زمان که امام حسين (عليه السلام)، در ميان يارانش سخن مي گفت، آيا مي توان بزرگي قدر و منزلت عباس را شناخت؟ آن هنگام که امام حسين(عليه السلام) به اصحابش فرمود: من به همه شما رخصت رفتن دادم و همه شما آزاديد که برويد و بيعتي از من بر گردن شما نيست! اما اين ابوالفضل(عليه السلام) بود که آغاز به سخن کرد و گفت: براي چه اين کار را بکنيم؟ براي اين که مي خواهيم پس از تو زنده بمانيم! هرگز خداوند آن روز را براي ما نياورد!

اين كدامين درجه از ايمان و معرفت است كه سبب مي شود عباس (عليه السلام) در هنگام قطع شدن دست راستش توسط يزيديان، آنچنان رَجَز بخواند؟ در آن مشقت و سختي که هر کس را از پاي مي اندازد، عباس(عليه السلام) اين جملات را بر زبانش جاري ساخت: به خدا قسم اگر دست راستم را قطع نموديد، باز از پاي نمي نشينم و از دينم دفاع مي کنم و نيز از امامي که داراي يقيني درست است و از نوه پيامبر پاک امين ، حمايت خواهم کرد.

ابوالفضل هماني است که در هنگام شهادتش، امام حسين (عليه السلام) خود را به بالينش رسانيد و جمله اي را که در جاي ديگر، بر زبان نياورده بود، بيان فرمود. کلامي که خود گواه ديگري بر مقام و عظمت شخصي همچون عباس(عليه السلام) است. امام حسين(عليه السلام) در فقدان برادر فرمود: الآن کمرم شکست! . . .

امام سجاد(عليه السلام) نيز در خصوص عموي خود اين چنين فرموده اند: خداي رحمت کند عباس بن علي را که ايثار کرد و به بلا آزمايش شد و جان خود را در راه برادرش فدا کرد تا آن جا که دو دست او جدا گرديد . . . و به راستي که براي عباس در پيشگاه خداي تبارک و تعالي منزلت و مقامي است که همه شهيدان در روز قيامت بدان منزلت غبطه مي خوردند . . .

امام صادق (عليه السلام) فرمودند: عموي ما عباس بن علي بصيرتي نافذ و ايماني استوار داشت.

حتي امام عصر(عجل الله تعالي فرجه الشريف) در زيارت ناحيه خطاب به ايشان مي فرمايد: . . . سلام بر ابي الفضل العباس فرزند امير مومنان، آن که با جان خود از برادرش پشتيباني کرد و از گذشته اش براي آينده توشه برگرفت، آن که خود را فداي برادر کرد و جان خويش را سپر او قرار داد و به سوي او سعي و تلاش کافي نمود . . .

پس ما نيز مي گوييم: درود بي حد بر تو و بر سيره پسنديده و آموزنده ات اي اباالفضل! سلام بر تو که به منزلگاه والاي خود رفتي و راه بزرگي را که در پيش داشتي مردانه پيمودي! سلام بر تو که به راستي از بزرگترين و درخشنده ترين و فداکارترين شهيدان در پيشگاه خداي تعالي هستي!