«پرنده‌باز»؛ ایده‌اي بکر که هدر رفت!

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ شاید اگر عطاالله سليمانيان براي ساختن فیلم «پرنده باز» تمام هم و غمش را به پرورش تصویری ایده بکر فیلمش اختصاص می داد الان با نتیجه بهتر و فیلم قابل دفاع تری روبرو بودیم و می توانستیم یکی از جذاب ترین و خلاقانه ترین طنزهای دینی را در بستری از یک روایت دیدنی و خوب دنبال کنیم.

داستان فیلم «پرنده باز» مربوط می شود به یک پرنده باز سر به هوا که سر و گوشش برای انجام دادن کارهای خلاف می جنبد و همین ویژگی هم باعث می شود تا در سفر معنوی حج، عامدانه طواف نساء را انجام ندهد تا زنش بر او حرام شود و موقعیتی فراهم گردد تا او بتواند با زن دیگری ازدواج کند.
 

اما وضعیت به شکلی که او پیش بینی کرده جلو نمی رود و مشکلات متعددی بر سر این راه برایش پدید می آید تا او نتواند به خواسته اش برسد.

فیلم «پرنده باز» در واقع در وهله اول قربانی فیلمنامه اش شده که نتوانسته ایده و سوژه بکرش را در قامت یک فیلم‌نوشت استاندارد و قابل اتکاء، به پیش ببرد و در ادامه همین روند، موضوع اصلی دامنگیر حواشی شده آن هم از نوعی که اصلا کمکی به پیشرفت درست درام نمی کند و در خلق موقعیت داستانی و پرداخت چهره کاراکترها کاری از پیش نمی برد و همین امر هم باعث می شود که پرنده باز حتی در تعریف کردن درست و اصولی و جذاب داستانش هم بلنگد و به شدت دچار لکنت بشود.

کارگردانی فیلم بسیار ضعیف است و این را می توان از نحوه بیان داستانی و نوع روايت زمخت و بی حوصله پرداخت شده و نیز عدم جذابیت و گیرایی در میزانسن های فیلم دریافت.

«پرنده باز» یک روایت دم دستی و شعاری و کشدار را در ریتمی بد و بی تعلیق در هم آمیخته و ماحصلش مجموعه تصاویری شده که نتوانسته اند یک کلیت منسجم را پدید آورند و از همراه کردن مخاطب با خود عاجزند حتی به اندازه یک پرده از فیلم و یا یک مقطع از آن.

این در حالی است که فیلم به لحاظ ایده و سوژه به طور بالقوه حائز ویژگی های قابل توجهی است که البته به دلیل ضعف در فیلمنامه و کارگردانی نتوانسته از آنها حتی بهره های حداقلی ببرد و همه چیز به بدترین شکل ممکن پایان پذیرفته است.

فیلم «پرنده باز» بازی های بدی دارد، به ویژه بازی ماهچهره خلیلی که قطعا از بدترین اجراهای اوست.

ضمن آنکه سازندگان و زمینه سازان تولید این فیلم به دلیل استفاده از بودجه نهادهای شبه دولتی- حوزه هنری- و بهره بردن از امکانات بیت المال، باید پاسخگوی این نکته باشند که چطور و بر اساس چه میزان و ملاک و معیاری، بودجه عمومی کشور را صرف ساختن چنین آثار بی مایه و تهی و بی ارزشی می کنند که تنها به مدد یک سری شعارها و مضامین و نشانه گذاری های مذهبی و مقدس و به خصوص با شمایل مکان های معنوی، می توانند این چنین کلاه بزرگی بر سر مدیران نهادهای به ظاهر فرهنگی بگذارند و از این راه برای خود حظی فراهم کنند!