برای دریا... که ابتدای نام توست ...

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ فیلم شب واقعه بر اساس زندگی شهید دریاقلی سورانی ساخته شده و داراي ویژگی ارزنده و کم نظیری در سینمای ایران است. از چند جهت:

فیلم به لحاظ قصه وجه مستند دارد و دارای ما‌به‌ازای بیرونی است و عنصر تخیل به صورت یکپارچه و تمام عیاری وارد عرصه نشده تا اثر را به ابتلائات معمول و مألوف این گونه آثار گرفتار سازد.

علاوه بر اینکه همین وجه مستند بودن و داشتن متن تاریخی آن هم از دوران معاصر و با فاصله چندین سال از اصل واقعه، باعث شده و می شود که همه چیز رنگی از واقعیت بگیرد و از اغراق و دیگر مراتب مشکلاتی -که اگر چنین رهیافت و رویکردی در فیلم نبود، بدان دچار می شد- برحذر و مصون بماند.

در کنار همه اینها و شاید هم مهم تر از همه اینها، آن وجه معنوی و عرفانی است که توسل و تمرکز و توجه و تقید به شآن و مرتبه و زندگی و سلوک و مرام و منش یک شهید وارسته، به فیلم با تمام کلیات و جزئیاتش ارزانی داشته می شود که البته شده است.

اما یکی از مهم ترین نکاتی که درباره این فیلم یعنی «شب واقعه» باید گفت، توجهی است که نویسنده و کارگردان فیلم نسبت به واقعی بودن آدم ها با تمام ویژگی هایی که عنصر واقعیت دارد، مبذول داشته اند و از آن غفلت نورزیده اند.

همین امر هم باعث شده است که به باورپذیری فیلم کمک شایانی بشود و مخاطب بتواند نسبت به آن توجه كند و ارتباط بهتری برقرار کند و حس همزاد پنداری خوبی با آن شکل بگیرد.

فیلم با توجه به این مبنا و کارکردهایش، توانسته روایتگر یکی از جذاب ترین و دیدنی ترین و حیرت‌آورترین داستان های جنگ و آدم هایش باشد و آنها را به خوبی به مخاطبش نزدیک کند.

شهید دریاقلی سورانی که فیلم بر اساس زندگی پر فراز و نشیب اما رشک برانگیز و خواندنی و تکان دهنده او شکل گرفته، شاید بتوان گفت یکی از دراماتیک ترین و سینمایی ترین داستان های جنگی را با زندگی اش آفریده است.

یک حرکت دراماتیک از نقطه صفر تا صد با لحاظ شدن تمام ریزه کاری ها و نیازهای دراماتیک مثبت و منفی که در نهایت به خلق یک موقعیت ناب داستانی نائل شده است.

فیلم شب واقعه، تلاش در خور و قابل تفقدی است در راستای بازآفرینی زندگی و منش و روش یکی از رزمندگان عزیز و فقید سال های دفاع که اتفاقا بسیار هم جذاب و دیدنی است. چه زندگی شهید سورانی و چه فیلمی که بر اساس آن تولید شده است.

وقتی فیلم «شب واقعه» را می بینيم، به راستی و درستی و باورپذیری حس می کنيم که آدم ها واقعی و قابل درکند و برخلاف خیلی جاهای دیگر نه از اغراق خبری هست و نه از دروغ. نه از تخیل صرف نشانی هست و نه از حدیث نفس کارگردان و نویسنده و هر چه هست ادای دینی است به واقعیت آدم های آن روزگار و آن مکان و آن زمان و زمانه.

ای کاش سینمای ما می توانست بیش از اینها به شهیدان و رزمندگان دوست داشتنی و جان برکف و افتخار آفرین پهنه اسلامی مان ادای دین کند و در بازآفرینی زندگی و سیره و سلوک آنها بیش از این و بهتر از این بکوشد؛ اي کاش!

گرامی باد یاد و خاطره شهید عزیز دریاقلی سورانی و همه رزمندگان سال های دفاع!