میان چفیه پیچیدند جسم پهلوان‌ها را ...

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ میزبانان اردوی جنوب امسال دانشگاه تهران، شهدای گمنامی بودند که 24 بهمن امسال، در فاو برون مرزی (عراق) خود را به ما نمایاندند تا خویش را پیدا کنیم (محمودوند؛ نونزدهم اسفند 90)

 

 

شاید خوزستان، بیش از هر جای دیگری، بوی کربلا می‌دهد. فرقی نمی‌کند، چه در کربلای هویزه باشی یا در کربلای چذابه، چه در کربلای فکه باشی یا در کربلای طلائیه و چه در کربلای خرمشهر باشی یا کربلای شلمچه، همه حرف‌ها و رفتار‌ها، به کربلای حسین‌(ع) ختم می‌شود.

 

راوی بی آنکه خود متوجه باشد، از میانه حرف به صحرای کربلا می‌زند و کلامش را با روضه حسین(ع) ختم می‌کند و آنجایی هم که از خویش مراقبت می‌کند تا به صحرای کربلا نزند، تو خود بی‌اختیار به یاد کربلای حسین(ع) می‌افتی ... و این چیز عجیبی نیست ...

 

و اصلا مگر نه اینکه این یاران آخرالزمانی امام زمان‌ (عج) به عشق حسین‌(ع) به میدان‌های جنگ شتافته‌اند؟... حال دیگر چه فرقی می‌کند که برای انتقام سیلی مادر حسین‌ (س) رفته‌اند یا برای خونخواهی مقتول کربلا... و اگر آنان برای حسین‌(ع) رفته‌اند، من چرا نوشته‌ام را به سوی حسین (ع) نچرخانم؟

 

در جای جای خوزستان، بوی حسین‌(ع) می‌آید و تو هر قدم که بر خاک جنوب بر می‌داری، بیشتر به عظمت حسین (ع) پی می بری، بیشتر می توانی برای غریبی حسین‌(ع) ناله سر بدهی.

 

گیرم که شهدای آخر‌الزمانی ما همانند ارباب‌شان کشته شدند اما شهدای ما تا قتلگاهِ شهادت بیشتر پیش نرفته‌اند... و روضه‌ی حسین‌ (ع) تازه پس از قتلگاه آغاز می‌شود.

 

حسین‌ (ع) آن قله نهایی اسلام است که حدِ نهایتِ اخلاص را به نمایش گذاشته و از ازل تا به ابد، هیچ کس را یارای آن نیست که مصیبت خود را با مصیبت حسین‌ (ع) قیاس کند...

 

حسین‌ (ع) حدِ نهایی از خود گذشتن است و اصلا این خانواده، نقطه نهایی هر مصیبتی را به ما نشان داده‌اند تا همیشه شرمسار آنان باشیم، تا همیشه سر افکنده در مقابل مصائب‌شان، در برابر آماجِ بلاهایِ جهاد اصغر و اکبر، و در میانه‌ی راه‌های پر پیچ و خم غیبت، کم نیاوریم و جا نزنیم ...

 

شاید خوزستان، بیش از هر جای دیگری، بوی کربلا می دهد؛ اما لا یوم کیومک یا اباعبدالله ...