رويكرد آكادميك در دانشگاه‌هاي تئاتر و خروجي مغاير با نيازهاي جامعه

به گزارش خبرنگار فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، فقدان اساتيد آگاه و باتجربه در دانشگاه تئاتر معضل بزرگ فرداي جامعه تئاتري مشكلات جامعه فرهنگي امروزمان و آنچه كه دانشجوي تئاتر در طي 4 سال دوره كارشناسي و دو سال ارشد خود بايد بياموزد ما را بر آن داشت نگاهي دوباره به سيستم دانشگاهي دانشگاه‌هاي تئاتر بيندازيم.

سكوت اساتيد در اين مورد و عدم آگاهي دانشجويان در هنگام ورود به دانشگاه از موارد مهمي است كه نياز به پژوهش درست در اين زمينه دارد. غيبت واحدهاي درسي چون تئاترهاي خياباني، تعزيه، نمايش خلاق، نمايش كودك و نوجوان، تئاتر درماني و قصه‌گويي در تمامي گرايش‌هاي تئاتر نگراني شديد دانشجو را بعد از اتمام فارغ‌التحصيلي به دنبال مي‌آورد.

رويكرد آكادميك در دانشگاه‌هاي تئاتر و خروجي آن مغايرت شديد با نيازهاي جامعه فرهنگي دارد. دانشجويان با اساتيدي مواجه هستند كه بيشترين مطالعه و كمترين تجربه عملي و پژوهشي را دارا مي‌باشند.

اينكه هر از گاهي كتابي يا مقاله‌اي ترجمه شود نه نياز دانشجو و نياز دانشگاه را برطرف مي‌كند و نه جامعه تئاتري‌مان را مشكل اساسي در سيستم آموزشي دانشگاه‌هاي تئاتر و روش درست تربيتي دانشجويان است. خارج از بحث محدوديت و مرزهاي بسته اساتيد هر دانشگاه براي تدريس و مافياي هيئت علمي نگاه اساتيد به دانشجو به عنوان منبع درآمد و ارتضاق يكي ديگر از مشكلات دانشگاه‌هاي تئاتري ماست.

حال با دانستن همه اين موارد چرا اساتيد و مسئولان دانشگاه‌هاي تئاتر چاره‌اي نمي‌انديشند؛ نيازي به دانستن، آگاهي و تجربه در مواردي چون تئاتر درماني، تئاتر خياباني و تئاتر كودك و نوجوان لازم و ضروري است.

كافي است به فراخوان‌هاي جشنواره‌هاي انبوه تئاتر نگاهي بيندازيم، همه موارد از جمله تئاتر خياباني و تئاتر كودك و نوجوان هميشه ديده مي‌شوند اما واحد درسي در هيچ دانشگاه تئاتري در واحد فوق وجود ندارد.

 

وجود 4 دانشگاه دولتي در تهران و 5 دانشگاه آزاد در شهرستان‌هاي اراك، تبريز، گلستان،‌بوشهر و شيراز و خروجي سالانه آنها با حضور دانشجويان تئاتر در جشنواره‌هاي تئاتر و اجراهاي عمومي در سالن‌ها آمار بسيار نگران‌كننده‌اي را نشان مي‌دهد.

از هر ده دانشجو تئاتر يك نفر در اين رشته به فعاليت خود ادامه مي‌دهد در واقع خروجي تئاتر آكادميكي ما تنها 10 درصد است اين با هزينه هر دانشجوي دولتي و آزاد براي تربيت كارشناس اين رشته بسيار نگران‌كننده است. علت را بايد در خود دانشگاه و اساتيد جست‌وجو كرد مفقود بودن استاد و واحد درسي در رشته‌هاي تئاتر درماني، تئاتر خياباني، كودك و نوجوان در آينده ما را با مشكل مواجه خواهد كرد.

 

حال اين در صورتي است كه به عنوان نمونه ما در رشته گريم با وجود كمترين واحد درسي كارشناسان خوبي را براي كار به حوزه‌هاي كشورهاي خليج‌فارس مي‌فرستيم در همان رشته‌هاي موجود هم در دانشگاه كارشناس فارغ‌التحصيل تجربه كافي براي ورود به بازار كار را ندارد.

وزارت علوم بايد هر چه سريع‌تر بازنگري‌اي دوباره به وضعيت دانشگاه‌هاي تئاتر و واحد درسي آنها و ماحصل خروجي دانشجويان داشته باشد.

عدم رسيدگي به وضعيت موجود خيانتي است به دانشجو و جامعه فرهنگي آينده مي‌باشد.

 

تنها ترجمه كتاب و سرفصل دادن در كلاس‌هاي عملي تئاتر كافي نيست براي تربيت كارشناس خبره در هر رشته تخصصي دانشجويان بايد به صورت عملي تجربه كنند و بياموزدند وجود اساتيد نااميد و شكسته خورده در زمينه عملي سمي است در دانشگاه‌هاي تئاتر كشورمان، پژوهشگري كه پژوهش نكرده باشد، نويسنده‌اي كه نمايش‌نامه ننوشته باشد، استاد بازيگري كه بازي نكرده باشد با تمام اطلاعات لازم كارآمدي كافي در مورد تربيت دانشجو نخواهد داشت همه اساتيد و مسئولان دانشگاه‌هاي تئاتر كشورمان اگر به اين مسئله واقفند و سكوت كرده‌اند و به هر علتي حركتي از آنها براي بهبود اين وضعيت سر نمي‌زند به نسل جوان خيانت كرده‌اند و خيانت به نسل جوان خيانت به كشورمان است و اگر غافلند و آگاهي ندارند جايگاه آنها تدريس در دانشگاه نيست و اين حقيقتي است كه بايد به همه دانشجويان گفته شود.

دانشجو قدر استاد خوب را مي‌داند و مشكل استاد خوب و استاد بد نيست مشكل عدم آگاهي از شيوه تربيتي دانشجو در دوره تحصيل و بازدهي و كارآفريني در هنگام خروج از دانشگاه است.

 

اين حقيقت تلخ تئاتر دانشگاهي با وجود هزاران جوان علاقه‌مند و نزديك شدن به جشنواره تئاتر دانشگاهي نياز به نظارت و بازرسي هر چه سريع‌تر وزارت علوم را مي‌طلبد كه اميدواريم به  زودي در همه رشته‌هاي هنري و فرهنگي اين اتفاق رخ دهد.