پذیرش حق هسته‌ای ایران؛ جام زهری که آمریکا نوشید

گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو» - کریم زینی وند؛ به رسمیت شناختن حقوق هسته ای ایران توسط گروه 1+5 و قبول این واقعیت که ایران می تواند دارای انرژی هسته ای صلح آمیز باشد، نتیجه مقاومت و پافشاری ملت ایران بر این حق مسلم خود بود؛ مقاومتی که البته ارزان هم بدست نیامد.

 

تقدیم پنج دانشمند شهید، تحمل تحریم های متعدد و پی در پی، فشارهای جانبی و ایجاد دهها سد و مانع در روابط ما با سایر دول دنیا نمونه های آشکاری از این دشمنی ها بوده است که باید به آن، اقدامات پیچیده اطلاعاتی دستگاه های جاسوسی سیا، موساد و اینتلیجنس سرویس را اضافه کرد.

گر چه فعلاً قضاوت در این زمینه که گروه 1+5 تا چه اندازه حاضر است ایران هسته ای را به عنوان واقعیتی حتمی بپذیرد، زود به نظر می رسد، اما تا همین مقدار هم ملت ما به پاس مقاومت های مردم و مسئولان و پشتیبانی و هدایت های مؤثر رهبر عزیز خویش به این پیروزی ها رسیده و وعده خداوند محقق شده است که می فرماید: اگر شما بر حق خود پایداری و استقامت ورزید خداوند هم به کمک شما موانع و مشکلات را از مسیر راهتان برطرف می كند.

گروه 1+5 که شش قدرت بزرگ جهان را شامل می شود، بخوبی دریافته اند که ملت و مسئولان ما بر سر منافع ملی خود با هیچ کس معامله نخواهد کرد و قطعاً این کشورها به این نتیجه رسیده اند که باید حقایق موجود در بحث پیشرفت های هسته ای کشورمان را بپذیرند و راهی جز این ندارند.

صداقت در بیان و شفاف سازی سیاست های هسته ای جمهوری اسلامی که بارها توسط رهبر عزیز انقلاب و مسئولان امر مبنی بر صلح آمیز بودن فعالیت ها عنوان شده و بازرسان سازمان انرژی هسته ای هم بر آن صحه گذاشته اند، پایه دوم این پذیرش بود که در نشست استامبول حادث شد و کشورهای عضو بهانه ای نداشتند که این حق را به رسمیت نشناسند.

آنها می دیدند که ما از همه جهت حاضریم هزینه هسته ای شدن را بپردازیم، از طرفی هم انرژی هسته ای را جز برای مقاصد صلح آمیز نمی خواهیم و خلاف این امر را هم هیچ کس نتوانسته اثبات کند، پس راه سومی برای1+5 باقی نمانده جز این که حق مسلم ما را به رسمیت بشناسد؛ البته همان گونه که رهبر معظم انقلاب و مسئولان امر هم بارها تاکید کرده اند و واقعیت امر هم این را نشان می دهد، ملت ما ملتی نیست که تسلیم زور و ارعاب قدرت های بزرگ شود.

همه ما شاهد بودیم که این قدرت ها چند ماه پیش و قبل از آغاز این نشست، با انواع جنگ های روانی از جمله احتمال حمله قریب الوقوع از طرف اسرائیل و آمریکا به مراکز هسته ای در صدد برآمدند زمینه ای را بوجود آورند که مجبور نشوند حرف تأیید را در استامبول به زبان بیاورند، اما موفق به این کار نشدند و برخلاف میل باطنی شان این حق را به رسمیت شناختند.

بیان و تأیید این موضوع بیشتر از همه خشم صهیونیست ها را به دنبال داشت، اگرچه آمریکایی ها که عضو تأثیرگذار 1+5 هستند نیز برخلاف میل باطنی شان مجبور شدند جام زهر این تأیید را سر بکشند، اما همان گونه که در بالا اشاره شد این موفقیت نباید ما را در دام غربی ها گرفتار کند، بلكه ما باید همچنان به شفاف سازی و ادامه فعالیت های خود بدون هیچ گونه وقفه ای ادامه دهیم، آنچه را كه بدست آورده ایم وجه المصالح مطامع 1+5 یا هیچ قدرت دیگری قرار ندهیم و تلاش کنیم همکاری های بین المللی را برای ارتقاي این توان به سوی خود جلب نماییم و از کمک هایی که سازمان های بین المللی برای پیشبرد فناوری هسته ای به سایر کشورها می دهند، دو چندان بهره مند شویم.

واقعیت دیگری که باید به آن آشاره کرد، این است که اقتصاد آشوب زده غرب که شریان اصلی آن در خاورمیانه و کشورهای حوزه خلیج فارس قرار دارد در دست توانمند فرزندان ایران زمین است.

 

ما ثابت کردیم كه می توانیم لوله های نفت مان را بر روی غرب ببندیم و 1+5 هم بخوبی می داند كه ما در بازی با سیاست ورزیده هستیم و در صورت فشار آوردن به ما سایر گزینه ها را می توانیم پیش بکشیم که یکی از آنها موضوع صدور یا عدم صدور نفت به کشورهای طرف قرارداد است؛ امتحان این گزینه كه با شروع تحریم خرید نفت ایران از طرف اتحادیه اروپا حادث شد و با پیش دستی ایران اسلامی بوقوع پیوست، اقتصاد متزلزل غرب را در آستانه فروپاشی قرار داد.

پس ما می توانیم در صورتی که طرف های قرارداد تا آخرین مرحله خواسته های ما را در موضوع انرژی هسته ای به رسمیت نشناسند، از گزینه صدور یا عدم صدور نفت هم استفاده کنیم؛ زیرا ما به این امر کاملاً واقف هستیم كه اروپا راهی جز خرید نفت ایران نخواهد داشت، پس لزومی ندارد از این حربه برای پیشبرد سایر اهدافمان بهره کافی را نبریم.