حماسه «الله اكبر»؛ روايت يك مقاومت مردمي ناشناخته

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»؛ سال‌هاي آغازين انقلاب است، منافقين كه در رقابت‌هاي سياسي، يكي پس از ديگري، شكست مي‌خورند، دچار اختلافات داخلي مي‌شوند. برخي از آنان به آمل حمله مي‌كنند به اميد آن كه يك شهر مهم را در شمال ايران تحت كنترل درآورند و محور مواصلاتي تهران- شمال را در دست گيرند. 

اما حماسه ششم بهمن 1360 مردم شهر هزار سنگر آمل، آن‌ها را ناكام مي‌گذارند. البته آمل همه ماجرا نبود. تا يك ماه بعد، منافقين چاره‌اي جز حضور در جنگل‌ها ندارند. 
 

در محور فيروزكوه (تهران- قائم شهر) مناسب‌ترين گزينه، شهر كوچك شيرگاه به نظر مي‌رسد كه در مسير جاده تهران- شمال هم هست. منافقين مسلح در 22:20 شب هفتم اسفند 1360 به شهر وارد مي‌شوند. درگيري با معدود افراد مسلح در سپاه شهر آغاز مي‌شود. 

با تخريب در پشتي ساختمان سپاه پاسداران و به شهادت رساندن فرمانده سپاه و يكي از رزمندگان، كار دشوار مي‌شود. كمي بعد چندتن از بسيجيان و پاسداران زخمي مي‌شوند. يكي از مهاجمان كشته و يكي نيز زخمي شده است. 
 

اما مهاجمان از نظر تعداد و امكانات خيلي بيش‌تر هستند و پيروزي آنان قطعي به نظر مي‌رسد.  مردم در گوشه و كنار شهر، صداي تيراندازي مي‌شنوند. 

برخي با سلاح شكاري و برخي با دست خالي به خيابان‌ها مي‌آيند. 
 

در گوشه‌اي از شهر، يك روحاني با صداي تيراندازي و انفجارها از خواب بر مي‌خيزد، به كوچه آمده، الله كبر مي‌گويد. 
 

عده‌اي در سمت ديگري از شهر كه رودخانه فاصله انداخته، تكبير بلدتري مي‌گويند. 

ديري نمي‌گذرد كه شهر يكپارچه به غريو دشمن شكن «الله اكبر» تبديل مي‌شود. مردم خداجو به سمت سپاه شهر در حركتند. 

فرمانده منافقين، مضطرب دستور عقب نشيني مي‌دهد، پس از مدتي جنگل از لوث وجود منافقين پاك مي‌شود. 

چندسالي است كه در سكوت رسانه‌هاي انقلاب اسلامي، مراسم گراميداشت اين حماسه مردمي، به همت امام جمعه شهر برگزار مي‌شود. 

اگر گذرتان به جاده فيروزكوه افتاد، گلزار شهداي چالي شيرگاه در مسيرشماست. آن جا مي‌توانيد هوايي عوض كنيد و سلامي بر مدافعان شهيد انقلاب اسلامي بدهيد.