جشنواره‌اي كه اهداف ديني را دنبال نمي‌كند

 

ناظر و بازبيني ندارد، وراي سياست‌گذاري جشنواره به فكربرون‌‌ريزي دانشجويان در فضاي دانشگاهي است، اما سوال اينجاست آيا ممنوع بودن رفتارهاي غيراخلاقي در فضاي اجتماعي و الگوهاي هنري، منع كردن آزادي‌بيان است؟

 

جامعه بشري همچون شاكله يك انسان از اعضاي گوناگون خود شكل گرفته است و همه در كنار يكديگر زندگي مي‌كنند. بيمار بودن اين شاكله چون طاعون به سراسر بدن اجتماع سرايت خواهد كرد و تئاتر نقش اصلي در نشان دادن اين بيماري در لايه‌هاي مختلف اجتماع مي‌باشد و از اين روست كه تئاتر صحنه مقدس گشته است؛ چرا كه هنر به دنبال پاك كردن زشتي‌هايي است كه درون و بيرون اجتماع انساني و رسيدن به تذكيه  نفس كه رسالت تئاتر مي‌باشد.

 

اما زماني كه خود تئاتر بيمار است، چگونه درمان‌گر خواهد بود. جشنواره تئاتر دانشگاهي اگر قصد نداشته باشيم به خودمان دروغ بگوييم، بايد اعتراف كنيم كه بيمار است؛ بيماري‌اي كه با دانشجويان تئاتر در يك هفته به ملاقات ناهنجاري‌ها رفته است. صحبت بر سر حجاب و رعايت شئونات اوليه اسلامي در فضاي جشنواره نيست، هر چند آنها نيز مهمند آنچه كه اين رويداد فرهنگي را بيمار كرده عدم علاقه نويسندگان و كارگردانان جوان به سمت حقيقت و نور است.

 

در واقع پنهان ماندن حقيقت اصيل ايراني و اسلامي در كل جشنواره نگراني بسياري را به همراه مي‌آورد و اجراهايي با لايه‌هاي مشوش جنسي و مسائل روزمره زندگي غربي، نرسيدن به خلاقيت در ايده و اجرا، شوخي‌هاي بي‌مزه روابط زن و مرد و مرد با مرد، نداشتن ناظر و ناظرين در اصلاح موارد ضداخلاقي در اجرا، انحراف در جهان‌بيني و تمسخر جهان‌بيني اسلامي همه از مواردي است كه در اين جشنواره ديده شد.

 

از نظر كيفيت كارها هدايت و راهنمايي اساتيد نياز اصلي بود، البته شيوه استاد و شاگردي در دانشگاه‌هاي ما كمتر مورد توجه قرار گرفته است و خلاء تفكر اسلامي در داستان و جهان‌بيني شخصيت‌هاي نمايش چه در متن و چه در اجرا آنقدر بالاست كه مي‌توانيم بگوييم كه جشنواره پانزدهم تئاتر دانشگاهي جشنواره غيراسلامي شايد ضددين نباشد اما مسلما اهداف ديني را دنبال نمي‌كند، چرا دليلش خيلي ساده است ما در دانشگاه‌هاي خود با اساتيد و دوستان بزرگوار نسل جوان آينده كشورمان را به سمت زندگي غربي هدايت كرده‌ايم ارزش‌هاي خودمان را بي‌ارزش دانسته و ناهنجاري‌هاي غرب را هنجار و اين بيماري عظيم در بطن دانشگاه نهفته است و در تئاتر دانشگاهي بروز مي‌كند.

 

همه خوب مي‌دانند ايران براي 7000 سال يك جامعه اخلاقي بوده و خواهد بود. شكستن ارزش‌هاي اخلاقي در اين جامعه جايي ندارد و اين نه تنها به اسلام بلكه به مردمان پيش از اسلام در ايران بر مي‌گردد، اما اكنون براي آگاه كردن فكر جوان هنرمند شايد بايد هزاران تئاتر و فيلم در مورد حقانيت و مظلوميت ارزش‌هاي اسلام ساخته شود و نسل جوان هنري ما را از خواب خرگوشي بيدار كند.

 

در اين رويداد فرهنگي ما كسي را مقصر نمي‌دانيم؛ نه دانشجو، نه شوراي سياست‌گذاري و نه دانشگاه را بلكه هر آنكه بداند و سكوت كند، خيانت كرده است. ما در مورد خيانتي صحبت مي‌كنيم كه به نسل جوان ما مي‌شود دوستاني كه ارزش‌هاي ديني و انقلاب را باور دارند، ولي براي دفاع از آن در ميان دانشجويان سخني به ميان نمي‌آورند.

 

جشنواره پانزدهم تئاتر دانشگاهي مي‌توانست با قدرتي برخاسته از دل دانشجويان، جرقه‌هاي تفكر را روشن كند، بنابراين اين جشنواره در سال‌هاي آينده بايد با هدف كشف حقيقت و درمان بيماري‌هاي جامعه با اصول و اهداف ارزشي برگزار شود.

اما در مورد حاشيه جشنواره پانزدهم بايد بگوييم كه امسال شاهد تولد جشنواره داخلي دانشگاه هنر و معماري بوديم؛ جشنواره‌اي كه در طول يك هفته همه برنامه‌هاي آن انجام شد و همزمان با جشنواره پانزدهم آغاز و اختتاميه آن نيز روز يكشنبه دقيقا همزمان با اختتاميه جشنواره تئاتر دانشگاهي، برگزار شد.

 

پذيرفته نشدن 14 اثر دانشجويي و 3 اثر اساتيد آنقدر بر دانشجويان و اساتيد دانشگاه هنر و معماري ناراحت‌كننده بود كه براي اعتراض جشنواره هنر و معماري را شكل دادند و همچنين عدم شركت دو گروه در بخش بين‌الملل، زماني كه دو روز بيشتر به برگزاري جشنواره نمانده بود، از ديگر مواردي است كه مي‌توان به آن اشاره كرد.

 

لازم به ذكر است، مراسم پاياني پانزدهمين جشنواره دانشگاهي ايران ساعت 17:30 يكشنبه در سالن اصلي مجموعه تئاتر شهر برگزار مي شود.