پناهيان: دشمنان امام حسين(ع) در كربلا كار ما را راحت كردند

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ تبلیغ مراسم را در شبکه اجتماعی گوگل دیده بودم، نامش برایم عجیب بود، برای پیاده روی اربعین یک همایش ترتیب داده بودند و حاج آقا پناهیان هم دعوت کرده بودند، برنامه هایم را مرتب کردم تا زمانی برای این مراسم باز کنم، وقتی و وارد سالن برنامه شدم، هنوز مستند یادداشت های یک پیاده پخش نشده بود، مجری بعد از چند نکته کوتاه مهمانان را دعوت به تماشای برنامه کرد.

قبل از برنامه زیاد انگیزه ای برای پیاده روی در روز اربعین نداشتم، دلیل خاصی نداشت ولی پیش خودم می گفتم چه فرقی می کند! پیاده یا سواره! مهم اصل و کیفیت زیارت است که می رویم و در کربلا زمان بیشتری می مانیم! بعد از مستند ابتدای مراسم کمی از تصوراتم رنگ باخت، آخر وقتی اشتیاق ها و شور کوچک و بزرگ و پیر و جوان را می دیدم کمی به حرف هایم شک می کردم.

بعد از پخش مستند، حاج حسین یکتا، راوی با صفای دفاع مقدس بالای سن رفت و از همان ابتدا مانند همیشه همه را میخکوب کرد و گفت: بچه ها را بیدار نکرد، تا صبح خودش یک نفره پست داده بود، دم صبح بچه رفتند بالای خاکریز و دیدند افتاده، همان جا با صورت بر روی خاکریز به شهادت رسیده بود، بچه ها خیلی ناراحت بودند و فکر می کردند با مظلومیت زیاد و تنها به شهادت رسیده است، شب همان روز به خواب یکی از بچه ها آمده بود و خیلی خوشحال به او گفته بود: به بچه ها بگو ناراحت من نباشند! بعد از تیر خوردن روی خاکریز به دامن امام حسین افتادم و او بالای سرم بود.

 

حاج حسین گفت: قطعا بدانید بچه ها اگر جنگ در سمت افغانستان بود و ربطی به کربلا نداشت خیلی با دفاع مقدس مان فرق داشت، خیلی از حال و هوای بچه ها به خاطر کربلای امام حسین بود، بیشترین مسیر هایی که بچه ها به آن سمت حرکت می کردند جهت کربلا بود، بچه ها ما در اربعین به سمت کربلا می رویم و با پای پیاده، همان مسیری که بسیجی ها رفتند ادامه می دهیم.

وي ادامه داد: بچه ها ما در این مسیر که می رویم (پیاده روی اربعین) تمرین راه راست رفتن را انجام می دهیم، ولی فقط باید این راه را مثل شهدا ادامه بدیم نه مثل من و امثال من که در امتحان جنگ مردود شده ایم و نه مثل خیلی ها که در جنگ نرم مردود شدند و پا پس کشیدند، خیلی ها کم آوردند، راه شهدا را تمرین کنیم.

حاج حسین یکتا در بخش دیگری از سخنان خود گفت: بعضی وقت ها انسان کم می آورد، مثلا بعد از جنگ من وقتی حاج عبدالله والی را در بشاگرد و آن وضعیت سخت دیدم، بر زمین نشستم و آنجا احساس کردم که کم آوردم، صبر این مرد، استقامت این مرد من را به چنین حالتی رساند، در زیارت اخیرم در اربعین بعد مشاهده صحنه های عظیمی از این حماسه این احساس دوباره روی داد، انسان واقعا کم می آورد وقتی که این صحنه ها را می بیند و آنگاه می فهمد که هیچ کاری نکرده است.

بعد از سخنان حاج حسین یکتا مستندی از پیاده روی دانشجویان همراه حجت الاسلام پناهیان پخش شد که در آن به شرح این واقعه عظیم پرداخته می شد، در میان تصاویر این مستند گاهی سخنان و تصویر استاد پناهیان در مسیر نجف به کربلا به نمایش در می آمد.

بعد از اتمام مستند استاد پناهیان به بالای سن رفت و همان ابتدا لب به گلایه از مستند گشود و گفت: اگر این مستند در باره اربعین است پس چرا همه اش تصویر یک نفر در آن مشخص بود!!! من اولین منتقد این مستند هستم و بنده از این مستند درس گرفتم که دیگر زیاد حرف نزنم و برای همین سخنانم را کوتاه می کنم .

استاد پناهیان گفت: یکی از معجزات کربلای امام حسین (ع) ایجاد بغض و کینه از دشمنان اهل بیت است، هر که می خواهد نسبت به دشمنان اهل بیت و امام حسین بغض پیدا کند باید آن را در مسیر کربلا بدست آورد.

 

وی گفت: ببینید دشمنان امام حسین در کربلا کار ما را خیلی راحت کردند، تمامی پستی و رذالت خود را تا حد نهایت به ما نشان دادند و این به ما کمک می کند تا به سادگی نسبت به آن ها خشم و کینه داشته  باشیم، فرض کنید اگر دشمنان امام بعد از شهادت ایشان اهل بیتشان را اکرام می کردند و یا بدن های مطهرشان را با احترام به خاک می سپردند، حالا چقدر باید تلاش می شد تا به همگان ثابت شود امام حسین در کربلا مظلوم بود !

اين استاد اخلاق در ادامه صحبت هایش گفت: اما حسین (ع) رفت تا پستی انسان های خوب زمان خود را نمایان کند، یکی از اهداف حرکت امام حسین (ع) رو کردن دست انسان های ظاهر فریب بود، به نظر من در زمان حال وقت آن رسیده که هر کس به داخل قلب خود رجوع کند و بترسد از باطلی که در قلب خود پنهان کرده است! و این می شود که  مردم جلوی امام زمان خویش می ایستند.

استاد پناهیان در بخش پایانی سخنانش تاکید کرد: انسان های خوب اگر به لغزش و سقوط بیافتند خیلی بد می شوند حتی بدتر از انسان هایی که از ابتدا بد بودند ! این درس بزرگی است که انسان از داستان کربلا می گیرد، شمرها و دشمنان امام حسین همگی زمانی یاران پدر امام حسین بودند، بسیاری جانباز راه اسلام بودند، یعنی همگی زمانی خوب بودند، ولی وقتی لغزش ایجاد شد، کاری کردند که روی هرچه انسان پست و خطا کار سفید شود و گمراهی را تا حد اعلا ادامه دادند.

بعد از این سخنان و مخصوصا دیدن مستند ها حال دیگری داشتم، از ذهنیات ابتدای جلسه خود پشیمان بودم و تصمیم خودم را گرفته بودم، امسال هر طور شده راهی برای پیاده روی اربعین پیدا می کردم، آن قدر انگیزه پیدا کرده بودم که تمام فکر هایم متغیر شد و چیزی جای آن را گرفت، راه مرا می خواند، راهی که انتهایش عشق است .............