کتاب «نورالدین پسر ایران» یک آیینه از صورت جنگ است / زبان سینما نتوانست رویداد جنگ را به میان مردم ببرد

به گزارش خبرنگار «خبرگزاری دانشجو» از بندرعباس، علی رضایی دیشب در همایش «هنر متهعد با محوریت نقد کتاب نورالدین پسر ایران» به مناسبت آزاد سازی خرمشهر اظهار داشت: ما در این کتاب با یک جرافیای عظیمی روبرو هستیم، این کتاب در واقع یک آیینه ای از صورت جنگ است که می توان جنگ و جایگاه رزمنده را از این دریچه به خوبی حس کرد.

وی در ادامه بیان داشت: این اتفاق همواره در مورد همه آثار می افتاد و زمینه و آشنایی خوانندگان اثر با خود نویسندگان فراهم می شد برای اینکه به راستی ما محتاج آثار هستیم به خصوص در کتاب هایی که تازه راه افتاده است.

منتقد کتاب نورالدین پسر ایران افزود: خوبی این کتاب این است که واقعی است و از مقام قدسی به رزمنده نزدیک نشد بلکه به صورت عادی خاطرات، تلخی ها و زشتی ها و بسیاری از ناگفته ها را با خودش دارد. 
 

رضایی با اشاره به اینکه در این کتاب بسیاری از ناگفته ها به  همان زبان ساده راوی بیان شده است سپاسگزار راوی و نویسنده کتاب هستم.

مدیر کل حوزه هنری هرمزگان  اظهار داشت: کاری با این همه عظمت که خود راوی هم می گوید جنگ با این همه عظمت بسیار آبکی نشان داده می شود لذا به قدری در سینما جنگ را لوس و دشمن را احمق نشان می دهند که ما نمی دانیم این شهدا را از کجا آوردیم.

زبان سینما نتوانست رویداد جنگ را به میان مردم ببرد

علی رضایی با اشاره به اینکه ما معمولا با قضایا خیلی عاطفی برخورد می کنیم حتی با جنگ، تصریح کرد: اینکه قصه خرمشهر چه بود درست و حسابی به مردم نرسیده است اگر این اتفاق را فقط ما در نشان دادن فیلم ها ببینیم باید گفت زبان سینما نتوانست این رویداد بزرگ را به میان مردم ببرد.

وی در ادامه سخنان خود افزود: این کم کاری سینما هم در شیوه کار و هم در نداشتن تجربه می توان دید در واقع سینما نه تنها به جنگ کمکی نکرد بلکه بی مهری نیز نمود  و نگاه ها را به سمت و سوی کلیشه ای برد.
 

منتقد کتاب نورالدین پسر ایران گفت: اگر جنگ این قدر آبکی و دشمن ابله است پس این همه تلاش برای چه صورت گرفت متاسفانه سینما نتوانست درست حق مطلب را ادا کند که البته این ضعف هم شاید به این برگردد که منابع خوبی در اختیار نویسندگان قرار نگرفت لذا  از این منظر آثار خانم سپهری می تواند مورد توجه قرار گیرد.

وی در ادامه سخنان خود عنوان کرد: در این کتاب نویسنده در واقع نمی خواهد به خواننده بگوید من در این روایت دست بردم و اعتماد خواننده را خدشه دار نمی کند در این قضییه از حرف اضافه هم استفاده نکرده است در دستور زبان آذری این نکته جالب است که مثلا در جمله «از دستم کشید» به جای اینکه دستم را کشید یعنی تا این میزان دقت شده است که به زبان راوی نزدیک شود این اعتماد خواننده را جلب می کند.

این منتقد هنری و ادبی در هرمزگان گفت: اما یک نقض هم می توان وارد کرد آنهم در «انتخاب واژگان» است مثلا نویسنده از واژه های بسیار معمولی و متداول در بین مردم استفاده می کند بنابراین استخدام واژگان و پالایش زبان است که می تواند ماندگاری را تضمین کند.

رضایی در این رابطه اضافه کرد: یکی از خواسته هایی که در ذهن خواننده نقش می بندد اینکه مبادا کتاب در یک تاریخ به کار رود یا تاریخ مصرف داشته باشد بنابراین این هم می تواند سکوی نوشته های بعدی باشد و هم به عنوان سند ماندگار بماند.

منتقد کتاب نورالدین پسر ایران خاطر نشان کرد: در دنیا آثار بزرگی داریم که از همین خاطرات برآمده ولی با قلمی که واژگان ماندگاری آنها را تثبیت کرده است  که در این زمینه گاهی می شد از واژگان و ساختار نقدی دیگری هم استفاده کرد که دخالت دقیق نویسنده در پالایش سخنان را نشان می داد بدون اینکه به روایت و امانتداری لطمه ای وارد شود.