درب کربلا از ایوان نجف گشوده می شود

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ جمع چهار نفره دانشجویی مان برای سفر به عتبات  آماده می شد، قبل از سفر و در فرودگاه مشهد بین مان زمزمه ای پیچید؛ «برای سفر به عتبات باید نیت زیارت کنی»، به ذهنم رسید حتما عراق است و کربلا و حرم امام حسین(ع)، پس بی شک نیت سفر این است « به زیارت امام حسین(ع) می روم، قربت الی الله».

 

اما شنیدم که گفت: میان دو امام و معصوم، میان پدر و پسر، کدام یک حرمت بیشتری دارد؟ بی شک پدر؛ پس این گونه گفتم: «به سرزمین عراق می آیم برای زیارت علی بن ابی طالب امیرالمونین، پدر ابی عبدالله، قربت الی الله».

 

پایمان را که از هواپیما در فرودگاه بغداد بر زمین می گذاریم، گویی عملی شدن نیت مان را نزدیک می بینیم، از این لحظه مدام این واژگان در ذهنم می گذرد «علی بن ابی طالب امیرالمومنین پدر ابی عبدالله»، نا خود آگاه که اسم پدر می آید، رسم ادب را می خواهم به جا بیاورم، در دلم دست بر سینه می ایستم و سر به زیر، چون در سایه بزرگی و ابهت «پدر» هستم.

 

در محضر پدر به رسم ادب زبانت قفل می شود، سر به زیر می شوی و منتظر گوشه لطف پدر می مانی.

 

فاصله میان بغداد و نجف را که می خواهی طی کنی، برای خروج از بغداد، این شهر  بلوکه های سیمانی و سیم خاردارها و سربازان مسلح لحظه شماری می کنی چون فضایش سرد و بی روح است.

 

هر وقت در این مسیر چشمانت به نخل می افتاد بی درنگ یاد علی (ع) می افتی و نخلستان های غریبی، مسیر بغداد ونجف مملوء است از نخلستان ها، هرچه از بغداد دور می شوی گویی طبیعت رنگ و بوی خود را می گیرد، نخلستان ها، زمین های زراعی، گرما و کویری که نور خورشید را بیشتر از همیشه بر چشمانت می تاباند.

 

از جاده های پیش و خم که می گذری، لحظه های غروب به دروازه های شهر می رسیم، ناخودآگاه از خمودی و سستی سفری اتوبوسی چند ساعته رها می شویم و به جنب و جوش می افتیم.

 

از این لحظه به بعد مهمان علی بن ابی طالب، امیرالمونین، پدر ابی عبدالله هستیم. دست به دعا می بریم و دعای ورود به شهر «نجف» را می خوانیم.

 

هتلمان روبه روی قبرستان وادی السلام است، همان جایی که روح مومنان بهشتی جایگاه بهشت برزخی شان را می بینند؛ این را لحظه ورود متوجه نمی شویم چون در تاریکی شب تنها جایی که نمی بینیم همین وادی اسلام با بیست کیلومتر مربع مساحت.

 

در ساعت های پایانی شب قصد زیارت علی بن ابی طالب امیرالمونین پدر ابی عبدالله را می کنیم، در نجف با گذشتن ساعت از 9 شب، گویی خاک مردگان بر این شهر می پاشند، همه مغازه ها بسته می شوند و خیابان ها خلوت وتاریک.

 

شارع امام الصادق(ع) را بهسازی می کنند بنابراین از مسیر ناشناس دیگری می رویم.

 

حرم علی بن ابی طالب (ع) هم مثل همه مکان های مذهبی مسلمانان گرداگردش بازار است. امتحان سختی است برای زائر که دل را در حرم امیرالمومنین علی بن ابی طالب پدر ابی عبدالله بگذارد یا در میان اجناس چینی بازار به دنبال سوغاتی بگردد.

 

سایبان های اطراف حرم، ابهت خاصی را به پدر می دهد، هنوز هم در ابهت و بزرگی واژه پدر اسیرم؛ نمی دانم چگونه وارد حرم پدری بشوم که علی (ع) بزرگ مرد تاریخ ابدی و ازلی جهان در آن آرامیده است.

 

از درب معروف به ساعت وارد حرم می شوی، زیارت پدر هر لحظه اش آدابی دارد و هر قدمش ذکر و دعایی.

 

همه را که انجام می دهی تازه به صحن می رسی. نگاهش در راستای افق بالا می رود تا عظمت پدر را ببینی.

 

«ایوان  نجف بنگر چه صفایی دارد، بنگر حیدر چه بارگاهی دارد».

 

مجذوب عظمت و بزرگی ناشناخته و نامحدود علی بن ابی طالب می شوم و ساعت ها خیره به ایوان طلایش...

 

حرم علی بن ابی طالب رو گویی به نام ایرانی ها قرق کرده اند، هر گوشه ای که می روی ایرانی است و ایرانی.

 

نماز جماعت صبحش را ایرانی ها پر می کنند، دور تا دور حرم که به صورت مکعبی است پر می شود از نمازگزارانی که بی شک نگویم همه اما اکثریت اند.

 

خنکای صبح صفای دیگری به حرم علی بن ابی طالب امیر المومنین پدر ابی عبدالله می دهد، امیرالمومنینی که آدم ابوالبشر با آن عظمتش در کنار وی آرمیده و در گوشه دیگر ضریحش نوح پیامبر از مجاورت امیرالمومنین (ع) متستفیض می شود.

 

علی بن ابی طالب پدر ابی عبدالله، پدر همه شیعیان است و واسطه فیض، بارگاهش ملکوتی و پر هیبت است و وقتی چشم به آن بارگاه می دوزی گویی فتح خیبر را مجسم می کنیم.

 

فاتح خیبر حرم با صفا و با ابهتی دارد، هرچند دلش در گروی خدایی است که نجوای کمیل را برای او سروده است...

 

الله اسئلک به حق روح ولیک علی بن ابی طالب، الذی ما اشرک بالله طرفة عین ابدا، ان تصلی علی محمد و آل محمد و ان تعجل فرج لولیک القائم(ع).

 

خدایا به روح پر عظمت ولی و امام بر حق ت قسم، قسم بر کسی که لحظه ای به خدایی ات شرکت نورزید؛ ظهور قیام کننده بر حقت را برسان.