خسته نباشید آقای وزیر!

1- چند ماه پیش به بهانه اکران های نوروزی داد خیلی هایمان بلند شد و تجمع کردیم و فریاد اعتراض برآوردیم و نامه سرگشاده نوشتیم و همه جا را پر کردیم که برسید به داد سینمای کشور که «گشت ارشاد» نابودش کرد؛ که «خصوصی» فاتحه سینما را خواند و تنها اثرش بیشتر شدن فروش دو فیلمی بود که ظاهراً داشت توقیف می شد.

 

البته تا آقایان بخواهند بیدار شوند و استخاره بگیرند که فیلم را از روی پرده بردارند یا نه، هر که می خواست و نمی خواست، فیلم ها را دیده بود.

 

حالا چند ماه از آن روزها می گذرد؛ روند سینمای کشور این روزها فقط یک چیز را نشان می دهد: عادی شدن وقاحت ها و طبیعی شدن عبور از خط قرمزها.

 

امروز هم اگر سری به سینماهای کشور بزنید نه تنها  شاهد اصلاح و بهبودی نخواهید بود، بلکه باز هم با همان صحنه هایی روبرو خواهید شد که در اکران های نوروزی با آنها مواجه بودید؛ مثلا امروز با هیچ معیاری نمی توانید «خوابم میاد» و «همه چی آرومه» را فیلم های بهتر و بااخلاق تری از فیلم های اکران نوروزی بدانید.

 

این فیلم ها و غالب فیلم های سینمای کشور بی مهابا از خط قرمزها عبور می کنند، از تکيه کلام های جنسی و غیر اخلاقی گرفته تا روابط بین انسان ها تا پخش موسیقی هایی مبتذل و هر آنچه از دستشان بر می آید...

 

فیلم های امروز سینمای کشور از همه این خط قرمزها عبور می کنند، در حالي كه اين فيلم ها با مجوز وزارت فخیمه فرهنگ و ارشاد پخش می شوند.

 

2- چند ماه پیش رگ گردن خیلی هایمان بیرون زده بود، اما حالا که دقیقتر نگاه می کنیم بیشترمان با نگاهی سیاسی داشتیم داد می زدیم و اعتراض می کردیم؛ چرا که گشت ارشاد پا گذاشته بود روی یکی از پر بحث ترین و چالشی ترین بحث های روز جامعه، پا گذاشته بود روی مسئله گشت ارشاد و آن را به سخره گرفته بود و وزارت فرهنگ دولتی که رئیسش بارها با صدای بلند اعلام کرده ما از گشت ارشاد حمایت نمی کنیم و مخالفش هم هستیم، به این فیلم مجوز اکران داده بود، لذا با نگاهی سیاسی صدایمان بلند شد، نه نگاهی فرهنگی؛ که اگر نگاهمان فرهنگی بود باید امروز هم مثل آن روزها فریاد می زدیم بر سر تکيه کلام های جنسی فیلم عطاران؛ که اگر فرهنگی نگاه می کردیم باید امروز فریاد می زدیم بر سر ملغمه مبتذل و مستهجنی به نام «همه چی آرومه»؛ که اگر سیاسی نبود نگاهمان هر روز باید بست می نشستیم جلوی وزارتخانه ضد فرهنگی دکتر حسینی و بلند فریاد می زدیم بر سر فیلم هایشان تا شاید از خواب بلند شوند.

 

اگر خواستار انقلابی در وضعیت سینمایمان بودیم باید هر سال به جشنواره فیلم فجری اعتراض می کردیم که ظاهراً در سالگرد انقلابمان برگزار می شود و در اصل تیشه به ریشه انقلابمان می زند؛ جشنواره ای که سیاستگذاریش چنان دقیق است که یک سال تمام جوایزش نصیب فیلم های دفاع مقدس می شود و یک سال جوایزش نصیب فیلمی می شود که در جشنواره های فیلم خارجی با سیاستگذاری و رویکردی مغایر و مقابل سیاست جشنواره فجر انقلاب اسلامی هم جایزه می گیرد.

 

آن روزها آسیب سیاسی «گشت ارشاد» سعید سهیلی را می فهمیدیم و بر سر مسئولان وزارت فرهنگ فریاد می زدیم که آقایان باور کنید در دوره اصلاحات هم شرم می کردند که به چنین فیلمی اجازه اکران دهند؛ اگر شرم هم نمی کردند جراتش را نمی کردند، اما شما با دیدگاه های فرهنگی شاذتان این کار را کردید؛ اين در حالي است كه اثرات مخرب فرهنگی الباقی فیلم ها را درک نمی کنیم و سکوت می کنیم...

 

و همین است که باعث خواب زمستانی مسئولان سینمایی کشور و مسئولان وزارت فرهنگ شده است.

 

3- خواب زمستانی شاید عبارت درخوری نباشد برای کسانی که از مسئولان نظام به شمار می آیند، اما هر چه بیشتر فضای سینمای کشور را رصد می کنم، خوش بینانه ترین نتیجه ای که می توانم بگیرم خواب زمستانی این مسئولان است؛ وگرنه با هیچ معیار اسلامی نمی توان به چنین فیلم هایی مجوز اکران داد.

 

فقط خواب می تواند موجب چنین غفلتی شود؛ چرا كه با هیچ مبنا و خط کش و معیاری نمی شود نظارت وزارت فرهنگ و ارشاد ظاهراً اسلامی را بر این فیلم ها اندازه گرفت.

 

4- سال هاست که از نظارت و برنامه ریزی و جهت دهی سینمای کشور توسط وزارت فرهنگ دم می زنیم و انگار آقایان بد می شنوند صدای ما را؛ چرا که وقتی از برنامه ریزی و جهت دهی سخن می گوییم به جای نظارت و سخت گیری بیشتر بر روی فیلم های مبتذل سینما، بلیت نیم بها چاپ می کنند در حمایت از بعضی آثار خوب و بعد هم ژست می گیرند که ما از فیلم های فاخر حمایت کردیم؛ البته نمی گویند که افسار الباقی  فیلم ها را به کل رها کردیم.

 

حمایت از آثار خوب به جای خود، ولی این حمایت به هیچ وجه جای خالی نظارت بر سینمای مبتذل کشور را پر نمی کند.

 

اگر مسئولان محترم وزارت فرهنگ از سه سال قبل با نظارت و سخت گیری بیشتر به نظاره فیلم های سینمایی می پرداختند و با حساسیت بیشتری مجوز اکران صادر می کردند، امروز سازندگان و نویسندگان فیلم ها نیز با دقت و حساسیت بیشتری آثار خود را تولید می کردند، اما آنچه که امروز شاهد آنیم نشان دهنده آن است که سازندگان نه تنها حساسیتی برای عبور نکردن از خطوط قرمز به خرج نمی دهند، بلکه برای عبور از خطوط با هم مسابقه می دهند و در این مسابقه وزارت فرهنگ و ارشاد صرفاً نقش تماشاگری بی تفاوت را ایفا می کند که فقط به تشویق مسابقه دهندگان می پردازد.