وقتي از امام (ره) حرف مي زنيم، از چه كسي حرف مي زنيم؟

فيلم سرشار از فضاها، آدم ها و موقعيت هاي نوستالژيك است به شدت نوستالژيك. بازسازي اتفاقات در لوكيشن هاي واقعي به اين خلق هنرمندانه كمك شاياني كرده است. تصويربرداري صحنه هاي مربوط به حضرت امام (ره) در جماران و اتاق مخصوص ايشان و نيز تصويربرداري فضاهاي خارجي و داخلي صدا و سيما و ... فيلم را به هرچه واقعي تر بودن و ايجاد احساسات حقيقي و نوستالژيك نزديك كرده است. البته اگر آن موسيقي متن جاز فيلم كه با گيتار و سازهاي امروزي غربي ضبط شده است و نيز برخي ديالوگ هاي فيلم حذف يا اصلاح مي شد، قطعاً ما با فيلم بهتري روبرو بويدم. اين دو مورد قدري خلل و اخلال در ايجاد آن فضا، در بعضي لحظات فيلم،‌بوجود آورده است.

سكانس بسيار جذاب و دوست داشتني و ناب حضور امام (ره) در اتاق ضبط پيام در ميان عوامل تصويربرداري و گروه خبرنگاران، از لحظات فراموش نشدني فيلم است با دقت در ظرافت هاي اين سكانس، مي توان به ريز بيني هاي افخمي دراين صحنه پي برد.

 نوع چهره پردازي، حركات صورت و سكنات و رفتارهاي عبدالرضا اكبري، برگرفته از واقعيتي است كه با ديدن تصاوير بر جاي مانده از امام (ره) با آنها مانوس شده الفتي ديرينه برايمان فراهم آورده است. در اين سكانس با حركات چهره اي روبروييم كه عميقاً و جداً تداعي گر حركات چهره امام (ره) است و اين نكته از عوامل مهم موفقيت فيلم «يازده دقيقه و سي ثانيه »است.

فيلم، سوژه جالبي دارد. هم سرگرم كننده است وهم دوست داشتني. هم خاطره انگيز است و هم به ياد ماندني، هم نوستالژيك است وهم شوق برانگيز. داستان آن راننده و آرزويش براي ديدار امام (ره) كه بالاخره صورت وقوع به خود مي گيرد و با آن همه اتفاقات عجيب و غريب وسيله ديدار فراهم مي شود و ... و نيز ساير داستانك هاي فيلم كه بعضاً برگرفته از واقعيت هاي داستاني اند و مربوط به دوراني كه بعضي هنوز در قيد حياتند و بعضي به رحمت خدا رفته اند.

«يازده دقيقه و سي ثانيه »دركنار فيلم ويدئويي – تلويزيوني ديگر اين جشنواره يعني اشكان، انگشتر متبرك و چند داستان ديگر ساخته شهرام مكري، از جمله فيلم هاي معدود اين بخش از جشنواره بودند، كه قابليت توجه داشتند و حرفي براي گفتن.

 بهروز افخمي، با ساخت فيلم «يازده دقيقه و سي ثانيه »ما را به فضايي برد كه در اين روزهاي افسرده كننده و ياس آلود جشنواره، همچون آن حيات، به آن نياز داشتيم./انتهاي پيام/