تحقق آینده تابان؛ در سایه مجاهدت بی‌پایان

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو» - سید محمد مهدی موسوی؛ مقام معظم رهبری در هفته ای که گذشت، طی سخنانی در جمع نیروهای مسلح منطقه شمال کشور و خانواده‌های آنها، پس از تبیین پیشرفت های اساسی کشور از ابتدای انقلاب تا کنون تصریح کردند: «حرکت همگانی و پرنشاط برای پیشرفت کشور باید ادامه یابد و این حقیقت، باوری همگانی شود که کار و تلاش، بازنشستگی نمی شناسد و به پایان راه نمی رسد.»

 

ایشان همچنین سیاه نمایی و تاریک جلوه دادن اوضاع کشور را از روش های شناخته شده دستگاه رسانه ای غرب و صهیونیزم برای متوقف کردن مسیر ملت ایران خوانده و خاطرنشان کردند: «ملت ضمن بی اعتنایی به این سیاه نمایی ها، آگاه است که برای رسیدن به آینده تابناک کشور، نباید دچار غفلت شد و یا به خواب رفت.»

 

معظم له البته در طول سال های اخیر و بویژه سال جاری نیز بارها در سخنرانی های مختلف خویش، ضرورت امیدآفرینی در کشور و مقابله با یاس پراکنی دشمنان نظام و انقلاب را متذکر شده اند؛ به عنوان مثال ایشان امسال و در بیست و سومین سالگرد فراق پیر جماران در جمع میلیونی مردم در حرم امام (ره)، حرکت بانشاط به سمت قله‌ها را یک ضرورت برشمرده و گفتند: «ايران و ايراني در زير پرچم اسلام، در سايه دعوت و حرکت الهي امام راحل عظيم الشأن و با تکيه بر روح عزت ملي و استحکام ساختار دروني در همه ابعاد در حال پيشرفت هستند.»

 

واقعیت آن است که به موازات آن که در این برهه حساس تاریخی، سعی و کوشش دشمنان در پمپاژ یاس و ناامیدی در سطح جامعه ایرانی بیشتر و گسترده تر شده، رهبر فرزانه انقلاب نیز با هوشمندی تمام، این راهبرد شیطانی دشمن را هدف گرفته و نشانه های امید و گشایش و موفقیت را به مردم نشان داده اند.

 

به تعبیر یکی از بزرگان حوزه علمیه قم، در شرایط کنونی شاید بشود گفت تنها کسی که با وجود همه مشکلات و فشارهای داخلی و خارجی، به مردم و مسئولان امید و انگیزه می بخشد، مقام معظم رهبری است و این در حالی است که متاسفانه برخی مسئولان، بی توجه به اهمیت و حساسیت شرایطی که کشور ما با آن روبروست، با نزاع های بیهوده و سخنان نسنجیده و بی فایده، در مسیری خلاف خواست و مطالبه رهبری گام برمی دارند و گروهی دیگر نیز مع الاسف در خواب غفلت فرورفته اند!

 

بی تردید یکی از عوامل اصلی در پیشبرد امور هر کشوری، امیدواری به آینده و اعتماد به نفس برای حل مشکلات است؛ بی جهت نیست که از قدیم گفته اند آدمی به امید زنده است.

 

در واقع برخورداری از انگیزه و اراده مصمم در پرتو افق آینده روشن، مهم ترین موتور محرکه یک ملت در مسیر توسعه و پیشرفت است، چه آن که اساساً با از میان رفتن انگیزه در فرد و به تبع آن در جامعه، زمینه مساعدی برای بدبینی و در نتیجه آن سستی، بی تفاوتی و کم کاری اعضای یک جامعه فراهم می شود و بدین ترتیب همان گونه که یک فرد ناامید در اداره امور زندگی شخصی خود دچار بحران می شود، یک جامعه مایوس نیز به دلیل از دست دادن جاذبه های انگیزشی خود، دچار سستی و رخوت می گردد و از دستیابی به اهداف مورد نظر خویش باز می ماند.

 

از سویی هنگامی که احساس نشاط و امید در انسان تبلور یابد، او به موجودی کارآمد ، سرشار از انرژی، نوآور و جسور در بروز نبوغ و ابتکار تبدیل می شود که می تواند هر ناممکنی را به ممکن بدل سازد.

 

امام علی (ع) در این خصوص فرمایش گهرباری دارند: «باید به آینده امیدوار و از گذشته مایوس بود»؛ این بیانِ امیرِ بیان از آن روست که فرصت های از دست رفته باز نمی گردد و لذا باید به آینده نظر دوخت و فرصت های از دست رفته را جبران کرد و در این میان هرگز نباید دچار یاس و ناامیدی شد.

 

البته امیدآفرینی و مقابله با سیاه نمایی ها که عموماً منشا و ریشه بیرونی دارد، هیچ منافاتی با فرهنگ انتقاد و نقدپذیری در راستای حل مشکلات و معضلات درون کشور ندارد، چه آن که مقام معظم رهبری نیز هـمـواره بر لزوم توسعه فضای نقادی در کشور تأکید کرده اند؛ توجه به این مهم از آن روست که با بسته بودن فضای نقد و به تبع آن مـخفی نگهداشتن ضعف ها و کاستی ها، در حقیقت، فرصت های پیشرفت از مردم و نظام سلب می شود و به این وسیله غرض دشمن به طریقی دیگر حاصل می گردد!

 

صد البته امیدآفرینی وقتی معنا و مفهوم واقعی پیدا می کند که تکیه ما همواره بر اصل توکل بر خدای متعال و استعانت از این وجودِ بی نهایت باشد.

 

در همین خصوص بخش پایانی این نوشتار را با این بیان از امام باقر (ع) زینت می دهیم که فرمودند: «كسي كه بر خدا توكل نمايد، مغلوب نمي شود و كسي كه به خدا پناهنده شود، شكست نمي خورد.»