تويي كه نمي‌شناختمت

پس از شهادت سيد مرتضي آويني، كيومرث پوراحمد فيلم مستندي ساخت به اسم «مرتضي و ما»؛ فيلمي درباره سيد شهيد،‌ با نگاهي به آخرين روزهاي حياتش و با اشاراتي به آنچه بر او گذشت در طول مدتي كه فعاليت هنري و قلمي اش را در عرصه جهاد و شهادت و در ميدان سينما پي گرفت.

فيلم مجموعه جالبي از گفته ها و ناگفته هايي است درباره كسي كه پرتره چشم نواز و زيباي او گاه فرصت ديدن حقايقي پنهان را از چشم و دل مخاطبان انبوهش مي گيرد.

فيلم جالبي است، همه هستند از مسئولان وقت فرهنگي – هنري كشور تا هنرمندان و نويسندگان طيف ها و سلايق مختلف جامعه، تا همراهان و همرزمان، تا مقربان و پا در ركابان و ...

فيلم تلاش مي كند تصويري واضح از پس سال هاي ابراندود و مه گرفته سال هاي آخر عمر سيد مرتضي آويني به تصوير بكشد، تلاش صادقانه اي كه درحد وسعش توانسته تا حدودي به اين فهم خطرناك دست يابد.

واقعيت اين است كه سيد مرتضي آويني داراي شخصيتي ذوابعاد بود، اما تصويري كه از او در جامعه ما منعكس و ترويج مي شود - به هر دليلي - تخت و يك سويه است.

آنچه از مرتضي آويني به چشم مي آيد، صاحب جملات زيبا و مينياتوري است كه در باب جهاد و شهادت مي گفت و مي نوشت و اين صد البته جزئي از آن كل نوراني بود و البته تمام ماجرا نبود.

سيد مرتضي آويني خود مي گفت كه از انتهاي يك راه طي شده مي آيد؛ كسي كه سينما را مي شناخت، «سرگيجه» هيچكاك فيلم محبوبش بود؛ قائل به نظريه كم مايه و پرطرفدار ظرف و مظروفي در سينما نبود، معتقد بود تعبير «سينماي اسلامي» تعبير غلط و نادرستي است و اينها همه رشحاتي از آن ذخيره الهي بود كه بود.

اما هر يك از اين ابعاد به چه ميزان و بر چه اساس، انتخاب و ترويج و تبليغ شده است.

گو اينكه بعضي از ساعت هاي باطني و حتي ظاهري او، هيچ نماد و نمودي در جامعه رسانه اي كشور در طي اين سالها نداشته است.

«مرتضي و ما» فيلم تلخ و گزنده اي است و شايد اگر نبود حضور همه جانبه و معتبر و جدي همگان در اين اثر، بزودي و راحتي به محاق توفيق و شبهه هاي رايج و معمول كذايي مبتلا مي گشت./انتهاي پيام/