كسي صداي شكستن استخوان‌هايش را نشنيد

محمدرضا محقق:

آنچه «به همين سادگي» را اثري استثنايي در تاريخ سينماي ايران مي نمايد، نوع نگاه عميق و سرشار و در عين حال حاكي از صميميت و لطافت پرمايه و همه جانبه است كه به مظلوميت و معصوميت زن، انسان و آنچنان كه در هيئت يك بانوي متين و متدين كه با جلوه اي سنتي و ايماني و نمادي اسلامي به نام چادر سراغ داريم.

«به همين سادگي» آنچنان سرشار و موثر و در عين حال صريح و بي واسطه و جدي و معتبر، به يك زن خانه دار چادري نزديك مي شود كه تماشاگر تماسي مستقيم و جاندار و تكان دهنده با ظريف ترين و پنهان ترين لايه هاي احساساتي يك بانوي مسلمان ايراني پيدا مي كند.

فيلم با تديني كه به واقعيت حضور زن ايراني در چنين قامتي دارد، همه چيز را با همين رويكرد، انتظام مي بخشد. آنچه البته اين انتظام فكري و اين رهيافت انديشگي و روايت مبتني بر يك حقيقت ارزشي و يك واقعيت عيني و حسي را زيباتر و عاطفي تر مي كند، نحوه و جلوه پردازش سينمايي آن است.

فيلم با فيلمبرداري به نحو دوربين سردست و حركت هاي مدرني كه به تصوير بخشيده، فضايي نزديك تر به شكل روايت و نرم افزار عاطفي داستان خلق مي كند.

فيلمنامه گر چه روان و نرم و گاه سيال و راحت، صورت گرفته اما با نگاهي جدي تر و مبتني بر شناخت و معرفت سينما ورزانه، تصوري سهل و ممتنع از شكل گيري فيلم براي ما پديد مي آورد.

اساساً «به همين سادگي»، يك فيلم سهل و ممتنع است. روايت داستان ساده يك زن خانه دار كه در عين حال با عميق ترين و سرشار ترين لايه هاي عاطفي او پيوند مي خورد كه بيان و البته به تصوير كشاندن آن، امتناعي سخت و سترگ دارد كه كار هر كسي نيست و تسلط و تفوقي آنچنان مي طلبد كه بايد و شايد. و سيد رضا ميركريمي به خوبي و زيبايي و شگرفي نشان داده است كه چقدر بر اين موقعيت آگاهي يافته و بر مبنايي عاطفي و با رويكردي به شدت اصالت مندانه به آن پرداخته است.

«به همين سادگي» يك پديده جدي و منحصر به فرد در به تصوير كشيدن زن چادري است كه سال هاي سال است كه زيبايي و جلوه معنوي و بكر او كه وجوه متعدد و منوري مشحون از عاطفه و مذهب و زيبايي را در خود دارد به محاق اغفال و انكار و ترديد رفته است و به همين سادگي نشان داد كه در پي اين چادر همين چادر ساده مشكي، چه عصمت و مظلوميتي نهفته است.

«به همين سادگي» داستان ساده و  سخت يك روزه يك زن خانه دار است، يك زن كه در قامت ميليون ها انسان در اين جامعه، در حال زندگي و مجاهدتند، تدين و متانتشان آنها را از بروز و ظهور جلوه گري مالوف و معمول اين روزگار، برحذر داشته و خواست قلبي و عاطفي و سنت شده آنها در حفظ و نگهداري نظام خانه و خانواده وسيله اي شده است تا مظلوميتي تكان دهنده بر آن مستولي شود.

و اين حديث پرغصه اي است كه نه تنها بغضي سهمگين و گرم را روانه دل و ديده بانو مي كند بلكه عاطفه و احساسات گرم و اصيل و عميقي را به پويش و جوشش مي كشاند كه نتيجه اش مي شود طاهره كه در به همين سادگي جلوه اي تام و تمام از يك زن نگران كه كوهي از احساس در پس چشمان گرم و معصومش نهفته به بروز و ظهور مي رساند./انتهاي پيام/