دست‌های کوچک اما پر - نام‌های بزرگ اما تهی

به عنوان كسي كه بيشتر از 15 سال، سينما يكي از جدي ترين امور زندگي ام بوده است و با جان من درآميخته و اصلي ترين حوزه مطالعاتي و تنفسي ام در عرصه هنر بوده است، موظفم ابراز تعجبم را از واقعه اي اعلام كنم كه جلوي چشمانم با معصوميت و كودكانگي رژه مي رود و دلم را به نوازش مي گيرد.

خواننده محترم!

بگذار صريح و صادق صحبت كنيم؛ اهالي هنر سينما با احمدي نژاد و طيفش هيچ ميانه خوبي ندارند، خوب نداشته باشند، چه اهميتي دارد، گذشته از اين در پشتيباني سياسي هم اين جماعت هيچ محلي به احمدي نژاد و طيفش نگذاشت و به صورت يكپارچه پشت سر رقيب اصلاح طلبش ايستاد كه گمان نمي كنم اين يكي هم اهميت چنداني داشته باشد يا لااقل مردم در دوره قبل نشان داده اند كه برايشان اهميتي ندارد. البته من احساس مي كنم عموم مردم به وجود خارجي پديده اي به اسم هنرمندان سينما اصلاً اعتقاد ندارند!

اسم كارگردان هاي فيلم ها هم كه اعلام شد واقعيت همان چيزي بود كه حدس مي زديم پشت سر ميرحسين موسوي آدمي مثل مجيد مجيدي و احمدرضا درويش بود؛ كروبي هم افخمي، معلم و دري را همراه داشت، ولي احمدي نژاد؟! همان شمقدري كه بود كه هست و ديگر ... هيچ!

كمتر كسي هم در عالم سينماي ايران است كه نداند مافيا چيست و در اين محيط براي چه ها، چه ها كه نمي كنند!

همگي آماده شده بوديم تا فيلم هايي خوب، مهيج و تاثيرگذار از «بزرگان» سينمايي براي كانديداي اصلاح طلب و در مقابل فيلم هايي نازل و سطحي از يك نفر (شمقدري) براي يك نفر (احمدي نژاد) ببينيم، اما با ديدن فيلم ها همه چيز عوض شد.

به عنوان كسي كه سعي مي كنم منصف باشم و در عين حال يك منتقد سينما، موظفم بگويم كه شاهد چند اثر نازل، بي در و پيكر، سخيف، پراكنده و بي انسجام و التزام در تبليغ كانديداهاي اصلاح طلب و در عوض دو فيلم خوب منسجم و منتظم با كاركردي جدي و معتبر و البته با درجه رسانايي بالا براي اهداف از پيش تعريف و تعيين شده براي محمود احمدي نژاد بوديم، بويژه فيلم دوم تبليغاتي وي كه انصافاً و حقاً اثري بسيار مهيج، مدون، مبتكرانه و حتي مي خواهم بگويم دوست داشتني از آب در آمده بود.

به همان اندازه كه فيلم هاي موسوي و كروبي سمبل شده و بي حال و نزار بودند فيلم هاي احمدي نژاد، بويژه دومي جاندار و حرفه اي و تكان دهنده بود.

با خودم مي گويم چه اتفاقي افتاده است؟ چه رويكرد و چه جرياناتي باعث چنين توليدات و چنين وقايعي شده است؟ چه مي شود كه حمايت يكپارچه و وسيع و پر زرق و برق همه براي يكي و عليه ديگري نتيجه نمي دهد و در عوض يك نفر براي يك نفر ديگر و آن هم با بي كسي و مظلوميتي بي نظير در طيف هنرمندان و خاصه سينماگران اثري مي سازد اين چنين خوب و موثر و ديدني؟

مي خواهم چيزي بگويم و هيچ اهميتي هم برايم ندارد كه به چه چيزي متهم شوم؛ به شكستگي دهان و كوري چشم مخالفان و دريوزگان عرصه تبليغات بي روح و بي انسانيت اين روزگار، معتقدم «دست خدا» و «ياري يار» در ساخت و پرداخت كارهاي تبليغاتي رئيس جمهور، احمدي نژاد به ميدان آمده است و البته كه اهميتي ندارد مخالفان چه مي گويند مگر آنها تا به حال سابقه اي در برخاستن براي حمايت از حق و حقيقت هم داشته اند كه اين بار بار دومشان باشد./انتهاي پيام/