غرقه در درياي نور

ميلاد پر سرور و پر بركت امامين حسين بن علي و علي بن حسين (عليهما سلام) نيز تولد قمر بني هاشمي، ابوالفضائل (ع)، روزهاي پر شكوه و خاطره انگيزيست كه منبعي از نورانيت و شور و شعور را براي شيعيان و ساير مسلمانان جهان به همراه دارد.

فرمود: «كلهم من نور واحد» ائمه اطهار (ع) و پاكان و نيكان متصل و منتسب به آنان همگي از نور يگانه و زيبايي واحدي نشات مي گيرند و بر تابنده جلوه هايي از ذات اقدس اله هستند.

ماه شعبان روزهاي فرخنده و مبارك بسياري را در بر دارد روزهايي كه هر يك نماد و جلوه اي از يك مفهوم زيبايي شناسانه خلقت را به تصوير كشانده است.

ميلاد امام حسين (ع) «روز پاسدار»، ميلاد حضرت ابوالفضائل، عباس بن علي (ع) «روز جانباز» و ميلاد حضرت امام سجاد (ع) كه زينت عبادت كنندگان است و كاش اين روز هم به عنوان «بندگي و عبادت» و به عنوان توجه و تنبهي نسبت به اين اصل اساسي خلقت نامگذاري مي شد، گرچه اگر تمام روزهاي سال هم به نام ائمه (ع) و بزرگان دين وآيين و مظاهر رشادت و شهادت و عظمت، نامگذاري شود باز هم كم است و باز هم به مثابه انگشتانه ايست كه پرشود از آب دريا.

در عين حال كه هر يك از اين بزرگان، مظهر و جلوه اي از صفات پاك و روشن اند، راز ارتباط و حيات جمعي آنها هم بسيار مهم و درس آموز است.

به عبارت ديگر، بزرگان ما شخصيت هايي دو وجهين و ذو مراتب اند. مثلاً ارتباط عاطفي ميان حضرت امام حسين (ع) و حضرت عباس (ع) آنچنان كه در اوج خود در حادثه كربلا و روز عاشورا و پيش و پس از آن ظهور و بروزي يگانه و منحصر به فرد ساخت در مقايسه با مقام ولايت ابا عبدالله و شان ولايت پذيري حضرت عباس (ع) پيوندي راز آميز و درس آموز را براي شيعيان به همراه دارد.

يا توجهي كه مي توان نسبت به مقام جهاد و صبر حضرت زين العابدين (ع) داشت و صحيفه سجاديه را به عنوان متني سترگ و شگرف نگريست كه در اقتضائات زماني و مكاني حضرت سجاد (ع) به خوبي و بصيرت توانست راهي باشد براي مجاهدت صبورانه و رمز آميز حضرت (ع).

متن صحيفه سجاديه، آنچنان زيبا و اديبانه و عاشقانه و راز آلود و تكان دهنده است كه انسان را به شگفتي و تحسين وا مي دارد متني سرشار از نكته ها و آموزه هاي اخلاقي، عرفاني، عبادي و مملو از جلوه هاي حيات باطني و ظاهري انسان.

امام حسين (ع)، حضرت ابوالفضائل (ع) و امام سجاد (ع)، جلوه هايي حقيقي از حيات باطني انسانند و روزهاي ماه شعبان فرصتي است براي ما و براي بازگشتمان به خويشتن خويش و فطرتي كه تغييري براي آن نيست.

فطره الله التي فطر الناس اليها، لا تبديل لخق الله، ذلك دين القيم.

حيف! هزاران بار تاسف و تاثر كه ما شيعيان، بزرگاني اين چنين و الگوهايي آنچنان داشته باشيم ولي در زندگي روزمره خود به چيزهايي آويزان شديم كه ما را به مرداب «بيخودي»، «بي هويتي» بكشاند و ما را سرگردان و متحير و مبهوت، در گرداب اين و آن مبتلا سازد.

ما «صحيفه سجاديه» داريم، عاشقانه اي عارفانه. گنجي كه مي تواند روح و روان ما را به پاكي و طهور رساند ولي ... غافليم!

باشد كه به خود آييم و «خودي» ديگر از خويشتن بسازيم. اميد!