كدام آيين؟ كدام سنت؟

وقتي وسعت فعاليت «هنر»ي ماخوذ و محدود به كالبدي مجازي شود و از آن همه شور و شعور معنوي در ساحت انديشه و عرفان و نظر نشاني – حتي – نباشد، نتيجه همين مي شود كه هست.

وقتي ظواهري از كالبد، ‌در ميدان معركه گيري پيروان ظاهر هر مكتب و ياوران مكتب ظاهر، بي هيچ عنايت و مدخليتي از ساحت معني و عقيده، ظهور و بروزي پر رنگ و لعاب مي يابد، به راستي كه عرصه بر مظلومان و معصومان اهل خرد تنگ مي شود. بسيار تنگ!

وقتي همه چيز، تبديل به برنامه شمايل گرداني مي شود و جز ظواهر ابتر و مقطوع اثري از آ‌يين ها و سنت ها نمي ماند، محصولاتي از قبيل تئاتر آييني – سنتي، محملي مي شود براي همان تلخك بازي هاي بعضاً مهوع و به ندرت طنز آورانه و اشارت هاي حكمي كه البته در اين روزگار «يافت مي نشود، گشته ايم ما ....»

جماعت براي برنامه هاي روزمره شان دنبال نام و عنوان مي گردند و اين عناوين، هرچه دهان پركن تر، حجاب و لايه هاي مزورانه اش هم بيشتر.

اين چه آيين و سنتي است كه نه حسي از معني يابي را در انسان به ظهور و بروز مي رساند و نه دركي از لطايف آسمان ها و زمين را برايش به ارمغان مي آورد؟!

جماعت خيال مي كنند اگر مشتي كتيبه و لباس قديمي – متعلق به دوره هايي مختلف و متفاوت در هم تنيده و برهم ماليده – تن صحنه و آدم ها كنند و مشتي الفاظ قلمبه و سلمبه هم قاطي اشارات قبول و كنايات سياسي روز در دهان بازيگران – بازيگران (؟!) – بگذارند، مي شود تئاتر سنتي!

بگذريم، از اينكه اين ادا و اطوارها را به هر رنگ و لعابي كه مزين كنند، محال است به «آيين» ها دخل و ربطي بيابد.

مگر اينكه آيين ها را از دل ذهنيات و آمال و ‌آرزوهاي مادي و فرومايگي هاي مالوف و معمول اين روزهايشان درآورده باشند كه ديگر ... هيچ! بالاخره جشنواره اي هست و سفره اي به مدد مسئولان به شدت هنرشناس پهن شده است و هر كس به قدر عنايت زبان و لياقت چربي آن، حظ و بهره اي از آن مي برد.

اما همه اينها چه دخلي دارد به «آيين» و «سنت»؟!

اصلاً اين جماعت معناي تحت اللفظي و اصطلاحي آيين و سنت را مي دانند؟

اگر مي دانند چه پژوهشي در زمينه آن به انجام رسانده اند؟ اصلاً اين جماعت صلاحيت اين مهم را دارند؟ ندارند؟ پس چي؟

به نظر مي رسد امروزه امر هنر، بسيار فراخ تر از آن چيزي شده است كه در خاطر بگنجد و در باور به شرحي و توصيف در آيد.

البته به نظر مي رسد، تا نظر شما چه باشد!/انتهاي پيام/