درنگي در باب رمضان، ماه ميهماني خدا

ماه رمضان بايد ماه شور و شعور و شيداي و شعف باشد، حتي جلوه هاي ظاهري اين «شادي» هم مهم و قابل قدر است، ‌آنچنان كه كه مي‌دانيم در بسياري از كشورها، ماه رمضان خيابان‌ها، كوچه ها و مراكز عمومي، آذين بندي مي شود و از نردبان روزه‌دار در هنگامه افطار و سحر، پذيرايي و قدرداني صورت مي گيرد.

اما متاسفانه بسياري از اوقات ديده مي شود كه در كشور ما، روزهاي ماه مبارك رمضان پر از جلوه هاي سستي و خواب آلودگي و كندي و رخوت مي شود، به قول معروف به جاي اينكه مردمان روزه بگيرند گويي روزه آنها را گرفته است!

در بعضي از كشورهاي اسلامي، جشن و سروري كه در اين ماه بر پا مي شود و آذين بندي و نذور و نيازي كه در اين روزها و شب ها صورت مي گيرد، منحصر به فرد و غير قابل مقايسه با ساير ايام اعياد ديني و مذهبي است.

بي ترديد، اين جلوه ظاهري و اين زيبايي و طراوت و شور و شيدايي، از يك بهجت دروني نشات مي گيرد و تا زماني كه آن دگرگوني و شادابي قلبي و دروني زخ ننمايد، از اين بهره مندي‌ها ظواهر و شعائر بيروني هم خبري نخواهد بود.

اي كاش مديران و نخبگان فرهنگي و هنري و پيشروان مذهبي و هنرمندان و همه اقشار مردم، همتي گمارند و ضمن بازگشتي عميق و سرشار به منويات و اصلاح‌هاي فكري و پيش گرفتن نشانه هاي ايماني خود، تدبيري تدارك بينند تا بهره بيشتري از خون پر كرامت رمضان سهم همگان شود.

رمضان، ماه عاشقانه هاست، ماه جلوگيري نعمات خداوندي بر سفره روزه و افطار و سحر، بياييد مواظب باشيم و سهممان را از اين به شهرت «برين» گيريم.

ايدون باد!/انتهاي پيام/