رمز رمضان، مجاهدت لاهوتي در مرز ناسوت

شب هاي رمضان، از ميان رد نگاه هاي مشتاق خدا و تردي عاطفه هاي صعيف خورده ما پر از پهلو گرفتن كشتي تلاطم هاي روزمره است ميان آرامش ساحل ايمان و رستگاري بوي باران، بوي خاك و لحظه هاي باران خورده اي كه عطر ناب نماز و نياز را به طراوتي خدايي و آسماني به خاك نشين را نويد مي دهد.

سلوك رمضان پر از رمز و اشاره و استعانت است رمز بندگي، اشارت رهايي و استعانت از آسمان ها و از خدا اهل سلوك، پرده پندار دريده اند و به ديدار رسيده.

اهل سلوك، نشنه روحاني وصال را با ثمن بخس زندگي دو روزه و جيفه چركين و رميده دنيا عوض نمي كنند و عالم ناسوت را به اهلش وا مي گذارند.

رمضان ماه سوختن است و ساختن. مصداق تام وتمام سوختن و ساختن! اما چگونه؟ رمضان، سوختن گناه است و ساختن انسان. انسان با سوزش و ريختن گناه به ساختمان باطني حيات خود مي رسد و اين حيات باطني جلوه اي تمام در ماه صيام دارد.

رمضان، سرشار از عبوديت و صواب و ثواب است؛ حتي با سكوت، حتي در خواب در دعاي روز چهارم ماه مبارك رمضان مي خوانيم:

اللهم قوني فيه علي اقامه امركو اذقني فيه حلاوه ذكرك و اوزعني فيه لاداء شكرك بركمك و احفظني فيه بحفظك و سترك يا ابصر الناظرين.

خدايا نيرومندم كن در اين روز به پاداشتن دستور و فرمانت و بچشان در آن شيريني يادت را و مهيا كن مرا در آن روز براي انجام سپاسگزاريت به كرم خودت و نگهدار مرا در اين روز به نگاهداري و پرده پوشي خودت اي بيناترين بينايان. يكي از دقايق سلوك كه به تجاهل العارف ياد مي شود، الگوپذيري و ادامه سيره الهي در ستريت است و پوشندگي و نهان ديدگي.

و در سلوك عارفانه اهل نياز، پرده پوشي از خطاي بندگان، عبوديتي است كه جان ماه اياك نعبد را به رستاخيري اخلاق الهي در امتداد هدايت آدميان واصل مي نمايد.

از جمله شرايط سلوك، خاصه در ماه رمضان ستاريت است، نهان داشتگي و رمضان نيز از اين خصوصيت در جلوه اي ديگر بهره مند است و آن مخفي بودن عبادت است در اين ماه روزه داشتن، سلوكي است بي هيچ ريا و ادعا و سر و صدايي.

روزه مجاهدتي است در سكوت و ناپيدا و اين اشارتي است بزرگ و معرفت آموز نسبت به رموز اين ماه بزرگ.

بزرگا رمضان كه تويي!

اين شهر خدا!