يکم ارديبهشت؛ يادي از بهار

به گزارش گروه فرهنگي «شبکه خبر دانشجو»، محمد تقي بهار که در سال 1265 هجري شمسي در مشهد ديده به جهان گشود، در دوران زندگي 65 ساله خود به يکي از برجسته‌ترين چهره‌هاي ادبي و فرهنگي ايران تبديل شد.

پدرش حاج محمدکاظم بهارشاعروملک‌الشعراي آستان قدس رضوي بود.

محمدتقي بهار که شاعري را از هفت سالگي آغاز کرده بود، ابتدا ادبيات فارسي را نزد پدر آموخت و سپس در نزد ميرزا عبدالجواد اديب نيشابوري و صيدعلي خان درگزي معلومات ادبي‌اش را تکميل کرد.

او که در سن 18 سالگي به دستور مظفرالدين شاه قاجار لقب ملک الشعرا گرفت، در جواني با شکل‌گيري نهضت مشروطيت ايران از آن حمايت کرد، به گونه اي که اشعار و قصايد سياسي او در اين دوره آوازه او را دو چندان کرد.

او با انتشار روزنامه نوبهار، مخالفت خود را با بقاي قواي روسيه در ايران علني کرد، روزنامه اي که به ‌دستور کنسول روسيه توقيف شد و او را به انتشار روزنامه اي جديد به نام تازه‌بهار برانگيخت که آن هم به‌ دستور وثوق‌الدوله، وزير خارجه وقت تعطيل شد.

بهار سپس از حوزه انتخابيه درگز، کلات و سرخس به نمايندگي مجلس شوراي ملي انتخاب و مدتي بعد تحت فشار روس و انگليس به قم و سپس بجنورد تبعيد شد.

او که از مخالفان رضاخان بود دوبار به زندان افتاد ويک بار نيز به مدت يک سال به اصفهان تبعيد ‌شد.

در همين سال ها شهرباني کشور ديوان اشعارش را که در چاپخانه مجلس چاپ شده بود توقيف کرد که بعدها بخشي از آن مفقود شد.

سروده ها و اشعار ملک‌الشعراي بهار فصل نويني در ادبيات سياسي، اجتماعي کشور گشود.

از جمله آثار بهار مي توان به چهار خطابه، يادگار زريران، احوال فردوسي، زندگاني ماني، دستور پنج استاد، شعر در ايران، تاريخ تطور شعر فارسي، تاريخ سيستان، رساله نفس ، مجمل التواريخ والقصص و منتخب جوامع الحکايات و لوانع الروايات عوفي اشاره کرد.

او در ارديبهشت سال 1330 ديده ازجهان فرو بست در گورستان ظهيرالدوله شميران تهران به خاک سپرده شد./انتهاي پيام/