«آل» و آنچه قرار بود باشد

آل به معني خاندان و دودمان است. آل موجودي خيالي است در باور عوام. آل به معني سراب است.

آل به معني سرخ رنگ است. آل درختي با ريشه سرخ رنگ است. در گذشته مردم بر اين باور بودند كه موجودي به نام «آل» با موهايي بلند به زن هاي زائو علاقه مند شده و به منظور گرفتن انرژي، جگر زن زائو را در آورده و با خود مي برد. البته امروزه در علوم پزشكي، اين مسئله رو شده است و محققان آن را خرافات عام در گذشته قلمداد كرده اند.(فرهنگ معين)

مهندس جواني از طرف مدير شركت محل كارش، همراه زن باردار خود عازم يك ماموريت كاري به ارمنستان مي شود. به تدريج زندگي آفتابي اين زوج، تبديل به كابوس هولناكي مي شود...

«آل» اولين ساخته سينمايي بهرام بهراميان، اثري در ژانر تريلر- وحشتناك گرچه از جهاتي همچون نوع توجه به توان بالقوه سينماي ايران در ساخت اثري متمركز و خوش سيما آن هم در موضوع و درامي خاص، قابل توجه است اما شايد تنها چيزي كه مي توانست مخاطب را در مورد فيلم «آل» به خود جلب كند يك ساختار بديع و يك روايت جذاب بود كه البته وجود نداشت و اين اثر در كشاكش يك ريتم وحشتناك و يك تكرار حيرت آور از موقعيتي مبهم و بدآهنگ در باز تعريف رويكرد خود به نوع روايتش متوقف ماند و آنقدر در جا زد تا وقتش تمام شد.

فيلم «آل» قرار بود اثري وهم انگيز و وحشت ناك باشد و اينكه در سالن سينما بجاي وهم و وحشت، مخاطب را به تعجب و خنده واداشت يعني يك فاجعه تمام عيار!

«آل» يك فيلم كشدار بدريتم نامتوازن بود كه در ژانر وحشت نه جايگاهي داشت و نه حرف نويي و البته ساير كاتاليزورهاي تصويري و تلفيقي در نوع شخصيت پردازي و انتخاب بازيگران و لوكيشن و قصه و ... به هيچ وجه نتوانست به كمك كار بيايد و آن را نجات دهد.

«آل» حتي در ايده تكرار خواب هم به ملال رسيد و نه تعميق و تاثير. فضاي سترون و بي حال داستان و آدم هاي يخ كرده و بي انعطافش، جز در سطح، نماندند و جز در پيچ و خمي قشري، حركتي نداشتند.

ملال در «آل» زاييده بي تدبيري و عدم جذابيت است هم در ساحت قصه و هم در نوع روايت.

قرار دادن بخش معظم انتقال مفهوم و داستان و بالاخره فضاسازي، به بازي بازيگر، ريسك بزرگي است كه در «آل» نه به مطلوب رسيده و نه حتي از قدرت بيان لازم برخوردار بوده است و در نتيجه جز به ملال نرسيده و نرسانده است.

فضاي سترون «آل» بازي هاي خوبي ندارد و شخصيت پردازي هم بيش از آنكه ملهم از فيلمنامه و روايت و آدم هايش باشد، متاثر از نوعي فضاي سيركردن به سوي فانتزي است كه نهايتا به همان اطناب و ملال منتج شده است.

«آل» فيلمنامه خوبي ندارد نه ورز ديده شده و نه داستان را بر اساس نوع روايت، به خوبي توانسته پيش ببرد و اين يعني شكست در مهم ترين شاخصه و ابزار فيلم سازي، حتي اگر صد بار بازنويسي شده باشد و ساير ادعاهاي چنين و چناني!

مشكل اصلي «آل» اين است كه مخاطب را با هيچ حربه و به هيچ وسيله اي درگير خود نمي كند و اراده و فهم و حواس او به فيلم و آنچه در همه مختصات و ساير مقياس ها در آن جريان دارد، معطوف نمي شود و فيلم، راه خود را مي رود و تماشاگر هم راه خود را. يا دوام نمي آورد و چشم هايش را مي بندد و مي خوابد و يا تا آخر با خودش و فيلم روي پرده كلنجار مي رود و به شكلي عصبي از سالن خارج مي شود يا... /انتهاي پيام/