جشنواره غذاها و قضاها!

اولين تجربه سينمايي علي رفيعي سال ها پيش به بايگاني خاطرات و نوستالوژي هاي سينمايي ما پيوست.

فيلمي گرم و پر از غذاهاي خوشرنگ و اشتها آور ايراني در رستوراني در شمال سر سبز و زيباي ايران!

فيلم زيباي «ماهي ها عاشق مي شوند» يک رئاليسم فانتزي خاطره انگيز و چند وجهي در سينماي ايران است.

وجه داستاني فيلم حکايت يک تکرار است. پريشاني زندگي يک مادر در زندگي دخترش تکرار مي شود.

در جواني مادر، مردي که عاشقش بوده او را بي خبر رها کرده و رفته است. اينک درست به هنگام بازگشت همان مرد، مرد ديگري مي رود تا دختر همان زن را به همين سرنوشت دچار کند.

داستان فيلم در عين سادگي جذابيت خاصي دارد. تو در تو بودن زندگي مادر و دختر، تداخل تصادفي زندگي عاشق ديروز مادر و عاشق امروز دختر. «ماهي ها...» در کل يک فيلم فانتزي است.

از طراحي صحنه و لباس بازيگران فيلم به خوبي مي توان اين نکته را دريافت کرد. در واقع بيشتر سکانس هاي فيلم، ماحصل نوعي نگاه تئاترگونه به سينماست. اينکه آيا طراحي و حتي بازي تئاترگونه در سينما کاري صواب است يا نه جاي بحث دارد.

اما به هر حال سکانس هاي فانتزي فيلم به ويژه با جلوه هاي دريا در بندر انزلي به زيبايي هاي فيلم افزوده است.

اما وجه ديگر «ماهي ها...» نگرش روان تحليل گرانه فيلم است به اين نکته که ذائقه چگونه مي تواند بر احساسات آدمي تاثيرگذار باشد. در اين فيلم رابطه جالب بين عشق از يک سو و ذائقه و ميل به غذا مورد توجه قرار مي گيرد.

نگرش بسياري از  آدم ها غذا خوردن تنها به عنوان عملي غريزي براي رفع گرسنگي و کسب انرژي براي فعاليت هاي عادي است. اما گاهي نگرش به غذا مي تواند حتي عنصري زيبايي شناسانه نيز به همراه داشته باشد

لذت بردن از طعم غذا، بوي غذا و حتي رنگ و شکل غذا و در واقع چشاندن لذت به ذائقه فردي با لذت بردن از غذا مي تواند در احساسات آدمي تاثيرگذار باشد. در اين فيلم اين حس لذت از غذا مستقيما با عشق ارتباط پيدا مي کند.

«ماهي ها عاشق مي شوند» داستاني بسيار مفرح و نگرشي جذاب به جلوه هايي از زندگي است که در زندگي ايراني از قضا جاي پاي هميشگي داشته است./انتهاي پيام/