دعا جوهره رابطه رب و مربوب است

همان طور كه قرآن كريم بيان مي فرمايد: «و جن و انس را نيافريدم جز براي آن كه مرا بپرستند»، غايت و غرض خلقت انسان عبادت خداست و اگر به آيه شريفه 60 سوره مومن هم توجه كنيم، آن جا كه فرمود: «بخوانيد مرا تا اجابت كنم شما را، همانا كساني كه از عبادت خدا استكبار مي ورزند و در عبادت خداوند تكبر مي كنند، جايگاهشان دوزخ است»، نتيجه مي گيريم كه عبادت همان دعاست.

در سوره مومن روشن مي شود كه مراد از دعا، عبادت است، بنابر اين اگر غايت خلقت انسان عبادت است و عبادت هم همان دعاست، پس غايت خلقت، همان دعاست.

بايد توجه كنيم كه دعا يعني چه؟ دعا اوج ارتباط بنده با مولاست، جوهره رابطه رب و مربوب و خالق و مخلوق است، اگر خدا مدبر امور ما و مسبب الاسباب است و اگر مي گوييم «هيچ تاثير گذاري در عالم و جود جز خداوند نيست»، طبعا همه تاثيرها را بايد در چنين ارتباطي جستجو كرد.

اگر ما بپذيريم كه دعا عين ارتباط بنده فقير با مولاي غني است، چرايي اين ارتباط به خوبي قابل تبيين خواهد بود، اين كه چگونه بايد دعا كنيم به ادب دعا بر مي گردد.

بخش ديگر دعاهاي قرآن كريم، دعاهايي است كه بر زبان پيامبران الهي (ع) جاري شده و دقت در آن ها ما را با ادب و محتواي د عا آشنا مي كند.

كسي كه دعا مي كند، بايد مطمئن باشد كه دعاي او قطعا مستجاب است، البته استجابت دعا صرفا به معناي محقق شدن مضمون آن دعا نيست، بلكه نفس ايجاد ارتباط بنده با مولا و مخلوق با خالق، بنده را در شرايطي قرار مي دهد كه احساس قرب و نزديكي به خداي متعال مي كند و هدف اصلي از دعا همين است.

هدف اصلي از دعا ايجاد نوعي سنخيت بين داعي و مدعو است و در اثر تكرار و استمرار دعا طبيعتا داعي و بنده سعي خواهد كرد كه خودش را به خداي متعال نزديك و خودش را همرنگ او كند و نفس همين ارتباط نوعي استجابت است و اگر مصلحت بنده اقتضا كند كه متعلق دعا هم محقق بشود، خداي متعال آن را محقق خواهد كرد، لذا ما در روايت داريم كه از پيامبر اكرم (ص) نقل شده كه فرمودند: اگر كسي دعا كند، چنانچه خواسته اش درباره انجام گناه و قطع رحم نباشد، به يكي از اين سه شكل به اجابت مي رسد، اول برآورده شدن آن حاجت و تحقق آن خواسته اي كه بنده دارد، دوم اين كه خداوند متعال نعمتي را براي آن فرد ذخيره مي كند و سوم اينكه خداوند متعال اجابت به شكل دفع شري از او محقق مي كند.

در يكي از سفارشات اميرالمومنين علي (ع) هست كه حضرت مي فرمايند:

«به هركس كه توفيق دعا داده بشود، اجابت او هم داده خواهد شد و از اجابت محروم نخواهد شد.»/انتهاي پيام/