باد، عشق و طبيعت ...

با همه دردهاي كشنده و ناهمواري هايش شاعر مي گويد: بايد قدر هستي و لحظه اي را كه در آنيم را بدانيم و اسم مجموعه شعر تازه اش كه انتشارات چشمه آن را به چاپ و منتشر كرده است نيز گواه همين مدعاست.

«مي ميرد به جرم آن كه هنوز زنده بودم»، محمد شمس لنگرودي در يكي از شعرهاي اين دفتر مي گويد: «گپ و گفت آرام، كوبيدن مشت بر دندان ها، گونه ها، ثمري نبخشيد، باقي عمر را بايد به گفتن با خويش سركني، دريا هم اگر بوده باشي.»

«مي ميرم به جرم آن كه هنوز زنده بودم»، جديدترين مجموعه شعر لنگرودي است، اين دفتر كه اشعارش در قالب شعر سپيد سروده شده اند،‌ دفتر شعر كوچكي است كه تازه ترين تراوش هاي ذهني شاعرشان را براي مخاطب شعرهايش بازگو مي كند.

او در اين مجموعه از باد، عشق و طبيعت شعر مي گويد.

تصوير سازي و توصيف هاي شاعرانه شمس لنگرودي در اين مجموعه، اشعار را خواندني جلوه مي دهد.

شمس لنگرودي كه امسال 60 ساله مي شود، شعر سرودن را از دهه 50  آغاز كرده است، اولين دفتر شعرش «رفتار تشنگي» در سال 1355  منتشر شد، اما نه از دفتر كه كمي پس از انتشار مجموعه هاي «خاكستر و بانو» و «جشن ناپيدا» بود كه وي به شهرت رسيد.

لنگرودي 7 سال پيش براي 53 سالگي اش نيز مجموعه شعر «53 ترانه عاشقانه» را منتشر كرد.

شمس لنگرودي يك رمان با نام «رژه بر خاك پوك» منتشر كرده و حاصل تحقيقاتش در زمينه شعر كتاب هايي نظير «تاريخ تحليلي شعر نو»، «گردبادشور»، «از جان گذشته به مقصود مي رسد» و «رباعي محبوب من» است./انتهاي پيام/