سينما؛ هنر، صنعت، رسانه

از ميان وجوه متناظري كه در شكل گيري ماهيت سينما به آنها قائلند، يعني صنعت، رسانه و هنر؛ جايگاه سينماي ايران در كداميك از اين حوزه ها، به معناي واقعي و كامل كلمه، جايگاهي معتنابه و قابل قبول است؟

طرح اين سوال با گذشت بيش از صد سال از ورود سينما به ايران و فراز و فرودهاي بيشمار اين هنر مدرن در اين كشور در حال توسعه، رهيافت هاي متنوعي را در برابر چشم مردم، منتقدان، هنرمندان و مديران هنر هفتم مي گشايد.

هنر، صنعت، رسانه سينما، آوردگاه تلاقي خواستن ها و داشتن ها و توانستن هاي جماعت هنرورزيست كه مي توانند – و بايد؟ - آيينه اي بالنسبه از تمام آن چيزهايي باشند كه به تعبيري «هويت قومي» يك «ملت» را شكل مي دهند.

آيا سينماي ايران به يك «صنعت» قابل سنجش رسيده است؟ آيا وجه «رسانه» اي اين هنر در ايران، تا اين اندازه هست كه بتوان قابليت هايي در خور و برآورنده نياز ملي و ميهني را از آن توقع داشت؟ و آيا بُعد «هنري» اين مديوم در كشور ما تا چه ميزان محل انديشه و دغدغه و امل و خواست هنرورزان بوده است؟

آنچه تمام اين مولفه ها و شاخصه هاي منتزع از صناعت و رسانايي و هنرورزي سينما و اهاليش را به يك نقطه تلاقي مهم و قابل محك مي رساند، بحث «استاندارد» است كه به نوعي نشانه گذاري علم آوري و متدلوژي حركت و تبيين و تدوين دورنما و افق پيشرفت هاي متنوع در حوزه ظهور و بروز اين پديده است.

به عبارت ديگر، در هر سه منظر صنعت، رسانه و هنري كه براي سينما قائليم حركت به سمت يك «استاندارد» و بهره مندي از توجه و تقيد به يك «وجه مميز» و كف و سقف ارزش گذاري، شاخصي براي تعيين حدود و ثغور تندي و كندي پيشرفت اين هنر در كشور ماست.

به راستي استانداردهاي سينماي ايران كدام است و چگونه؟ تدوين و تبيين آنها با كيست؟ رهيافت هاي نرم افزارانه و سخت افزارانه آن تحت كدام اولويت ها و سرفصل هايي و با كدام نشانه گذاري مفهومي و فرمي به تصويب رسيده است؟ آيا اين استانداردها يك سري شاخص ها و خواست هاي بخشنامه اي دولتي هستند يا نتيجه تعاملي درست و حرفه اي با اهالي هنر سينما و خروجي مشاركت اضلاع مهم زنده بودن سينما، يعني سينماگران، منتقدان و مردم؟/انتهاي پيام/