خانه‌اي روي آب

شرم و شكوه و شكايت و شرارت را ديگر كاري به جايي نمي رسد و در اين تلاطم وحشتناك و صعب، جز سكوت و مرور تاريخ چه مي توان كرد؟

اگر داد برآري و از اين بيداد بنالي، همگان و همگنان بر مي آشوبند و آن چنان با چماق مخاطب و پول و جمعيت بر فرق  سرت مي كوبند كه هوش از حواست برود و برنگردد.

به سر در سينماها نگاه كنيد و ميان «دو خواهر» و «دختر ميليونر» و نيش تا بناگوش باز شده جواد رضويان و «حالشو ببريد» اكبر پورمخبر يكي را انتخاب كنيد و اهل و عيال فرهنگ و تربيت و شرافت و متانت و شور و شعورتان را بسپريد به دست اين حضرات تا به همراه كاتاليزور پفك و چيپس و فحش و فضيلت و حماقت و سخافت، حالتان را جا بياورند برايتان!

سينماي ايران كه روزي روزگاري قرار بود مامن و ملجا و معبد عشق و ايمان و عرفان و آرمان و ديانت و متانت باشد، تبديل شده است به مزبله اي كه ديگر نمي توان به آن اعتماد كرد و بچه ها را با آن تنها گذاشت.

دقيقاً رويكردي كه جماعت، روزي روزگاري با ماهواره و قبل تر از آن با ويدئو روا مي داشت، حالا پايش به سينما باز شده و البته گاه و بيگاه به تلويزيون.

به قول دوست، همان چيزهايي كه با انقلاب اسلامي از در اين كشور با لگد به بيرون پرتاب شده بود از پنجره دوباره وارد شده و مثل اختاپوسي بر دل و ديده جماعت، چنبره زده است.

بياييد به سر در سينماها نگاه كنيم و خجالت بكشيم كه از «مسافران» و «رنگ خدا» و «آژانس شيشه اي» رسيده ايم به «دستمو ول كن» و «ليموترش» و «زن بابا»!

سينماي ايران و البته سيماي جمهوري اسلامي نياز به يك خانه تكاني فكري و البته انساني دارد. تا قيام قيامت كه نمي شود تعارف كرد و با من بميرم و تو بميري، كار را به عقب انداخت و از ترس مرگ به تب راضي شد.

سينماي ايران بيمار و رنجور و منحرف شده است. نياز به جراحي دارد و اتفاقاً يك جراحي فرهنگي. مرد راه كيست؟!/انتهاي پيام/