دل مرا شكسته اي ببين گناه كرده اي

به شوق خلوتي دگر كه رو به راه كرده اي

تمام هستي مرا شكنجه گاه كرده اي

محله مان به يمن رفتن تو رو سپيد شد

لباس اهل خانه را، ولي سياه كرده اي

چه روزها كه از غمت به شكوه لب گشوده ام

و نااميد گفته ام كه اشتباه كرده اي

چه بارها كه گفته‌ام به قاب عكس كهنه‌ات 

 دل مرا شكسته‌اي! ببين گناه كرده‌اي

ولي تو باز بي‌صدا، درون قاب عكس خود

فقط سكوت كرده‌اي، فقط نگاه كرده‌اي.