حمزه يعني شير شيران احد

حمزه يعني شير شيران احد
خشم فرياد دليران احد

اين شنيدم هند از خشم و غضب
كرد وحشي را به نزد خود طلب

گفت در اين جنگ باشد كام من
تشنه خون يكي از اين سه تن

يا محمد را به تيغ خشم زن
يا علي يا حمزه را از پا فكن

ديد آن ناپاك در حين قتال
قتل احمد يا علي باشد محال

تاخت هر سو در صف ميدان جنگ
كرد قصد جان حمزه بي درنگ

حمله كرد از راه نامردي ز پشت
شير شيران را به ضرب نيزه كشت

آن خروشان شير ختم المرسلين
پيكرش چون كوه شد نقش زمين

هند با خشم و غضب سويش شتافت
پهلويش را از دم خنجر شكافت

بسكه ز آن مظلوم در دل كينه داشت
آن جگر را در دهان خود گذاشت

خواست تا دندان فشارد بي درنگ
آن جگر در كام او گرديد سنگ

همچون خون پاك حمزه بر زمين
ريخت اشك از ميثم ختم المرسلين

من ندانم داغ آن آزادمرد
با دل پيغمبر اكرم چه كرد

آتش سوز درونم برملاست
گر نگاهم بر احد گه كربلاست

ديده ام پر پر دو باغ ياس را
چشم حمزه پيكر عباس را

داشت در دل داغستان را فاطمه
گر به صحراي احد گه علقمه

سنگ و كوه و دشت و صحرا گريه كرد
بر مزار هر دو زهرا گريه كرد

داغ او بر قلب پيغمبر نشست
مرگ اين پشت برادر را شكست

حمزه بوي كربلا احساس كن
گريه بر مظلومي عباس كن

/انتهاي پيام/