بوسه نسيم به قبر مطهرت

گر چه در خاك رفت پيكر تو

ديگر از تن جدا نشد سر تو

دود و آتش ز خانه ات برخاست

پشت در جان نداد همسر تو

ظلم بر عترتت رسيد ولي

به اسيري نرفت دختر تو

بدنت آب شد ز زهر ولي

تازيانه نخورد خواهر تو

قامتت گشت خم ولي نشكست

پشت تو در غم برادر تو

ظلم ديدي و ليك كشته نشد

كودك شيرخواره در بر تو

مي سزد در غم تو گريه كند

چشم شيعه به جد اطهر تو

بوده يك عمر در عزاي حسين

اشك جاري ز ديده تر تو

 * * *

تنها نشد ز زهر ستم آب پيكرت

يك عمر ريخت آتش اندوه بر سرت

آن شب كه شعله گشت ز كاشانه ات بلند

ياد آمد از شكستن پهلوي مادرت

بردند دست بسته تو را چون علي ولي

سيلي نخورد پشت در خانه همسرت

خصمت نگاه داشت سه ساعت به روي پا

ديگر نبود بسته دو بازوي خواهرت

تيغ ستم سه بار به قتلت كشيده شد

ديگر نخورد چوب به لب هاي اطهرت

اين غم مرا كشد كه به شهر مدينه نيست

جز بوسه نسيم به قبر مطهرت

غربت نگر كه پشت در بسته بقيع

صورت نهد به دامن ديوار زائرت

 * * *‌

آسوده شدم خصم ستمكار مرا كشت

يك بار مگوييد كه صد بار مرا كشت

گه روز مرا برد پياده سوي مقتل

گه تيغ كشيد و به شب تار مرا كشت

هر روز به يك شعله زد آتش جگرم را

هر لحظه به يك محنت و آزار مرا كشت

من نجل علي بودم و دشمن به همين جرم

با دشمني حيدر كرار مرا كشت

آن روز كه زد خصم به كاشانه ام آتش

فرياد ميان در و ديوار مرا كشت

آن شب كه عدو از ره كين دست مرا بست

زنجير و تن عابد بيمار مرا كشت.

/انتهاي پيام/