احساس وصل مي كند آدم كنار تو

همسايه سايه ات به سرم مستدام باد

لطفت هميشه زخم مرا التيام داد

وقتي انيس لحظه تنهايي ام تويي

تنها دليل اين كه من اين جايي ام تويي

هر شب دلم قدم به قدم مي كشد مرا

بي اختيار سمت حرم مي كشد مرا

با شور شهر فاصله دارم كنار تو

احساس وصل مي كند آدم كنار تو

حالي نگفتني به دلم دست مي دهد

در هر نماز مسجد اعظم كنار تو

تا آسمان خويش مرا با خودت ببر

از آفتاب رد شده شبنم كنار تو

در اين حرم سينه زدن چيز ديگري است

زيباتر است ماه محرم كنار تو

ما با تو در پناه تو آرام مي شويم

وقتي كه با ملائكه همگام مي شويم

زيباترين خاطره هامان نگفتني است

تصوير صحن خلوت و باران نگفتني است

باران ميان مرمر آينه ديدني است

اين صحن در برابر آينه ديدني است.

/انتهاي پيام/