تو خوبي و من بدم...

با صد اميد بر در اين خانه آمدم
اقرار مي كنم كه تو خوبي و من بدم

مردودتر زمن نبوده بنده‌اي ولي
باور نمي كنم كه تو مولا كني ردم

ايمان من محبت و دينم ولايت است
بگذار دشمنان تو خوانند مرقدم

قابل نبوده‌ام كه كند دعوتم كسي
مولا كريم بود كه بي دعوت آمدم

هر كس گرفت دست توسل به دامني
من دست خود به دامن آل عبا زدم

با آن همه صفات نمك ناشناسيم
عمري كنار سفره ي آل محمدم

من كيستم كه عاشق اين خاندان شوم
اين موهبت بود ز خداوند سرمدم.

/انتهاي پيام/