از جاي خالي آيين تا نام خالي سنت!

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ در كشورمان جشنواره هاي زيادي برگزار مي شود كه نام هاي قشنگي را با خود به يدك مي كشند جشنواره هايي كه به مثابه فروشگاه عرضه لوازم يدكي فرهنگ و هنر كاركرد دارند.

مفهوم يدكي بودن در اين جشنواره ها مصداق تام و تمامي دارد كه در اغلبشان نيز به اقتضاي مد روزگار از فرهنگ و هنر و ادبيات و شعر به عنوان لوازم يدكي استفاده مي‌شود و با كمال تاسف و تاثر چيزي كه بايد مايه افتخار و محك انسانيت و جان مايه هستي منزلت شخصيتي بشر باشد و جهان را به صلاح و فلاح هدايت و انسان را در برابر بدي ‌ها و دشمني ها هدايت و دل را در مقابل شدائد و مصائب كفايت كند تبديل مي‌شود به ابزاري يدكي و معركه‌اي كه در حاشيه‌اش عده اي عرض حظ خود را ببرند و زحمت هنر و فرهنگ را بدارند.

يكي از جشنواره هايي كه در حال برگزاري است؛ جشنواره‌اي است با عنوان آييني- سنتي جشنواره اي با عنواني پرطمطراق و توجه برانگيز كه قاعدتا اگر بر مدار درست و محور اصيل و شكل جميل و نمط جليل خود باشد مي ‌بايستي به شكوفاندن و بارور كردن بارقه‌هاي منبعث از آيين ها و سنت هاي سرشار و شگفت ما منجر شود.

وقتي از آيين ها و سنت ها سخن به ميان مي‌آوريم به خودآگاه و ناخودآگاه ذهن و دل و ديده ما متمايل و معطوف و متوجه و متمركز بر فطرت و حقيقت و فرهنگ و آداب و رسوم و مذهب و تمامي سيره و طرق معرفتي و آيين هاي زندگاني بر مبناي معرفت الهي و آسماني نياكان و پاكان و نيكان روزگاران گذشته و حال جلب مي‌شود بنابراين جشنواره‌اي كه عنوان و تابلو خود را با نام آيين و سنت متبرك مي‌كند و آذين مي‌بندد در مغز و درون خود نيز علاوه بر اين قشر و بيرون گويا و جوياي همين حقيقت ها باشد كه آيين و سنت هستند.

اما اگر اين عناوين صرفا نام‌هاي بي مسمي ناشي از روزمرگي و براي پر كردن عريضه و خالي از مفهوم و معناي آيين و سنت و باري به هر جهت باشند نه تنها موجبات تعالي و ارتقا و پيشرفت در هيچ كدام از زمينه هاي معرفتي و فرهنگي نمي‌گردد بلكه رهزن دل و ديده گشته و عقب افتادگي و افسردگي و پريشاني و روزمرگي و هدر رفتن بيت المال و تضعيف قوا و نابودي استعدادها و پژمردن شكوفه خلاقيت ها را نيز موجب و موجد مي‌شود.

تجربه جشنواره آييني- سنتي در هنرهاي گذشته گوياي اين حقيقت بوده است كه اين محافل و گعده‌هاي به ظاهر هنري كمتر توجه و تنبهي نسبت به حقيقت سنت و آيين داشته اند و اين الفاظ بيشتر تابلويي بوده اند براي جذب سرمايه و بودجه و راه افتادن كار برگزاركنندگان اين قبيل برنامه ها و كمتر محلي بوده اند و ميداني جهت تبيين و تدوين و تقدير و تنقيح و تكريم و تجليل و تعظيم شعائر آييني – سنتي.

به راستي كه وقتي آيين و سنت قشري شود براي مانور تبليغاتي اين و آن كمتر  نشانه اي از حقيقت و اصالت با كاتاليزور پوچي و از خود بيگانگي و مرعوبيت، تنها چيزي كه مي‌ماند حسرت است و دريغ و درد.
 

دوستان بايد چاره‌اي بينديشند يا اسم ها را عوض كنند يا مسماي متناسب با نام‌هاي برگزيده تدارك ببينند وگرنه برگزاري چنين برنامه‌هايي صرفا به تزلزل و ادامه سيكل معيوبي مي‌انجامد كه هدر رفتن بيت المال تنها يكي از معايب و مضرات آن است.