بومي بنويسم تا حرفي نو براي جهانيان داشته باشيم

به گزارش گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، رضا اميرخاني‌، نويسنده بنام كشور در نشست پنجشنبه خودمانيِ فرهنگسراي ابن سينا گفت: اگر نويسنده اي بتواند داستانش را به شكلي بومي بنويسد،‌ اتفاقا مي تواند حرفي نو براي همه جهانيان داشته باشد. اما شك نكنيد اگرما نتوانيم و اداي آنها را در بياوريم،‌ حتما از آنها عقب تر خواهيم ماند. 
 

اميرخاني با اشاره به رمانِ «نام من سرخ»، ‌اثري از نويسنده ترك زبان، ‌اورهان پاموك گفت: در كشور همسايه ما كه زبان شان نيز تركي است، ‌رمان نويسي موفق شده است ‌به عنوان نخستین نويسنده ترک‌تبار، جايزه نوبل را براي نگارش كتاب بومي اش،‌كسب كند؛ اين رمان، ‌رماني است كاملا بومي، ‌كاملا ترك. آن هم در دوره اي كه بين عثماني و صفوي رقابتي هست و او اين دوران را شرح مي دهد. وي براي نوشتن رمان نام من سرخ‌ به ايران آمد و درخصوص نقاشيهاي به جامانده از دوران صفويه،‌تحقيق كامل و مبسوطي انجام داد و موفق شد رمان خود را به عنوان رماني جهاني مطرح كند.

 

اميرخاني افزود: حرف من اين است كه تركيه از همين پنجره كوچكي كه ما باز كرده ايم،‌ بهتر از ما دارد استفاده مي كند؛ امروز آن افقي كه نزد نويسنده غير اسلام گراي ترك نظير پاموك است،‌ از افقي كه دست من است،‌ بازتر است به سمت پنجره اي كه مال خودشان است. مال تمدن اسلامي امروزي است. مال تمدن اسلامي كه در آرزويش جهانگيري هست. اين آرزويي كه مي گويم‌، جنيني  است كسي گمان نكند كه ما داريم مي گوييم همه چيز تمام شد. خيلي از اين جنين ها در دوره جنين،‌ سقط شد. مگر مي شود اين آرزو مثلا نزد مالزيايي ها نباشد؟ مگر مي شود اين آرزو را ملل ديگر نداشته باشند؟ اما  براي من موتور محرك، ‌آن آرزو است. اتفاقا ما بايد به بومي ترين شكل ممكن بنويسيم.

اميرخاني تصريح كرد: ماركز وقتي صدسال تنهايي را نوشت،‌گفت: من ‌قصه هاي مادربزرگم را واگو ميكنم. ما ايرادمان اين است كه گاه مي رويم دوباره قصه هاي مادربزرگ ماركز را دوباره گويي مي كنيم.اين درحاليست كه به نظر من بايد ما به مادربزرگ خودمان رجوع كنيم.

نويسنده نفحات نفت، با تاكيد براينكه  عالم علوم انساني ‌مقلدان به جايي نمي رسند،‌ يادآور شد: من معتقدم كه اگر ماركز الگوي ذهني كامو را برميداشت،‌ ماركز نمي شد،‌ مقلد مي شد./انتهاي پيام/