«شبانه روز»؛ پرسه در تاريكي

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ فيلم «شبانه روز» پس از فيلم «شبانه» ساخته ديگري از زوج عليمحمدي – بنكدار و معطوف به ساختار بصري خاص اين دو كارگردان است؛ «شبانه روز» - كمتر - و «شبانه» - بيشتر – متمركز و مترصد بازي هاي فرمي بودند در قالب يك فيلم سينمايي.

به نظر مي رسد چيزي كه اساسا براي اين دو مهم است نه قصه است و نه درايت و نه حتي «فضاسازي» به معناي درست و مهم آن. و فقط مشتي ادا و اطوار در آوردن با ابزارهايي مثل دوربين و نور و بازيگر و البته – و صد البته – جلوه هاي كامپيوتري و تدوين عجيب و غريب ! و اين است سينماي مدعي و عقب افتاده و منگوليزمي كه تابلوي نوآوري و خلاقيت و ابتكار را بالا مي آورد و تحت لوايش به رفتارهاي من در آوردي هذيان واري مي پردازد كه فقط براي خودنمايي و ارضاي خود است.

خلاقيت و ابتكار را به استهجان و سخافت و ابتذال كشانده اند با اين لودگي هاي شيك و مدرن و پست مدرنشان.

 

فيلمي كه سراسر پريشان و در هم زدگي و بي معنايي است و اصلا قادر نيست كوچكترين حس زيبايي شناسانه اي را به مخاطب تحويل دهد چه رسد به آنكه بخواهد و بتواند جهاني نو بيافريند و مخاطب را در تجربه اي لذت بخش و جذاب با خود سهيم كند.

هم فيلم «شبانه » و هم «شبانه روز» مشتي اعوجاج منگوليستي است كه هذيان واره اي پريشان را به تاريكي و در هم ريختگي روايت مي كند بي آنكه بشود از آن چيزي سر در آورد. اينكه در «شبانه روز» قدري از آن ماليخولياي مهيب «شبانه» فاصله گرفته اند هم از روي ناچاري است و يا احتمالا از اين جهت كه صداي آشپز هم در آمده بي آنكه حتي خود بفهمد و بشنود!

 

«شبانه» فيلمي بود براي روز سردرد و «شبانه روز» فيلمي است براي تداعي «شبانه» در جلوه اي ديگر و در ادامه روند بالا زدن كركره ها و ساختن فيلم در بقالي سينماي پيشرو و نوآور و جذاب و جوانانه! مبادا دوستان مدتي را بيكار بمانند و چيزي نسازنند به نام «سينما» به كام خودشان به خورد مردم بيچاره ندهند!

 

«شبانه روز» به دنبال «شبانه» نه تنها سينما نيست بلكه يك دروغ شاخدار و پرزرق و برق است كه به دنبال يك لجبازي كودكانه شكل گرفته است.

پدر جد اين حضرات و با سوادتر از اينها هم حق ندارند و نمي توانند سينما را به عنوان هنري والا،‌ شريف، جذاب و بااصول و قاعده زير سوال ببرند و به سخره بگيرند.

فيلم يعني مواجهه با يك دنياي تازه و يك جهان جذاب. فيلم يعني قصه، قصه گويي، روايت، فرم و البته بيان و زبان مخاطب فهم و پيشرو.

فيلم يعني زيبايي، حتي اگر بخواهد زشتي ها و تلخي ها و تاريكي ها را نشان بدهد، باز هم زيباست؛ چرا كه ملهم از حسي زيبا و تاثيري لطيف و نتيجه تعاملي انديشه مند و ارزش گراست در سيستم يكپارچه و كل واحد به نام «فيلم».

 

و اينها چيزهايي است كه حتي ردي از آن را هم نمي توان در نافيلم هايي مثل «شبانه» و «شبانه روز» پي گرفت و پيدا كرد.

به كارگردان هاي محترم اين فيلم ها هم توصيه مي كنيم كه بيش از اين پشت تابلو نوآوري و تمايز و تفاوت مخفي نشوند و سعي كنند با اثر و منتقدان اثرشان با صداقت و صراحت روبرو شوند و به قول معروف طفره نروند و فرافكني نكنند و جا خالي ندهند.

«شبانه» و «شبانه روز» فيلم هاي بد، ‌بي هويت، تكه پاره، بي انسجام و خسته كننده و بي «جهان»ي هستند.

 

خب! سعي كنيد در فيلم بعديتان متفاوت از اين تفاوت گرايي «شبانه روز»ي باشد. لطفا!