دانشگاه زیر آتش اما علم در حرکت؛ این مسیر پایان ندارد!

به گزارش خبرنگار گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو- تصاویر برگزاری کلاس‌های درسی در زیر آوار مانند جوانه زدن بذر دانش از دل خاکستر است‌. در جدیدترین تصویر منتشر شده از دل دانشگاه؛ شاهد برگزاری کلاس مرمت و بازسازی مقابل خرابه‌های ناشی از حملات دشمن هستیم.

وقتی دکتر صفایی‌پور عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی، کلاس مرمت و بازسازی‌اش را جلوی ساختمان‌های تخریب‌شده از حملهٔ آمریکا پلید و رژیم جنایت‌کار صهیونیستی در دانشگاه برگزار کرد، فقط علم نبود که زنده شد، امید هم ادامه پیدا کرد.

دانشگاه؛ سنگر آگاهی، فراتر از خاک و بتن

دانشگاه، صرفاً مجموعه‌ای از کلاس‌ها و ساختمان‌ها نیست؛ دانشگاه یک «سنگر» است، سنگر اندیشه، آگاهی و آینده‌سازی. آنان که این سنگر را هدف می‌گیرند، در واقع با آینده یک ملت روبه‌رو شده‌اند. اما تاریخ بارها نشان داده است که آینده را نمی‌توان بمباران کرد.

دیوارها فرو می‌ریزند، اما اندیشه فرو نمی‌ریزد. سقف‌ها می‌سوزند، اما شعله دانایی خاموش نمی‌شود. اینجا، هر آجر فرو ریخته، خود به گواهی تبدیل می‌شود بر اینکه علم، ریشه در جان انسان دارد، نه در سازه‌ها.

از دل آوار، کلاس درس برمی‌خیزد

در میان خاک و آهن و بقایای ویرانی، صحنه‌ای شکل می‌گیرد که شاید از هزاران بیانیه رساتر باشد: استادی که نشسته، دانشجویی که گوش می‌دهد، و درسی که ادامه دارد. این تصویر، صرفاً ادامه یک کلاس نیست؛ این، بازتعریف مفهوم «تعلیم» است. اینجا آموزش دیگر یک فعالیت روزمره نیست، بلکه یک «ایستادگی» است. هر جمله‌ای که گفته می‌شود، هر نکته‌ای که منتقل می‌شود، پاسخی است به این پرسش که آیا علم متوقف می‌شود؟ و پاسخ، در عمل داده می‌شود: هرگز.

یک روز پس از حمله آمریکایی صهیونی به دانشگاه صنعتی شریف و تخریب بخشی از ساختمان‌های آن، علیرضا زارعی استاد دانشکده ریاضی این دانشگاه، کلاس الگوریتم‌های تصادفی برای دانشجویان کارشناسی ارشد را به صورت آنلاین در ساختمان تخریب شده فناوری اطلاعات برگزار کرد.

علم؛ جریان زنده‌ای که متوقف نمی‌شود

علم، یک جریان است؛ جریانی زنده، پویا و توقف‌ناپذیر. ممکن است مسیرش پیچیده شود، ممکن است موانعی در برابرش قرار گیرد، اما هرگز از حرکت بازنمی‌ایستد.

آنچه در این صحنه دیده می‌شود، تنها ادامه آموزش نیست؛ بلکه شتاب‌گرفتن آن است. وقتی علم در شرایط عادی پیش می‌رود، یک مسیر طبیعی را طی می‌کند؛ اما وقتی در دل بحران ادامه می‌یابد، به «حرکت تمدن‌ساز» تبدیل می‌شود.

پاسخ به تخریب؛ ساختن، آن هم قوی‌تر از قبل

پاسخ واقعی به ویرانی، توقف نیست؛ «ساختن» است. اما نه بازگشت به نقطه قبل، بلکه ساختنی عمیق‌تر، ریشه‌دارتر و قدرتمندتر. دانشگاهی که هدف حمله قرار می‌گیرد، اگر بایستد، شکست خورده است؛ اما اگر برخیزد و ادامه دهد، به نماد تبدیل می‌شود. نماد این حقیقت که علم، نه‌تنها زنده است، بلکه از دل بحران‌ها قوی‌تر متولد می‌شود.

آنچه بیش از هر چیز در این روایت می‌درخشد، «سرمایه انسانی» است؛ استادانی که می‌مانند، دانشجویانی که ادامه می‌دهند، و اراده‌ای که عقب نمی‌نشیند. جایگزینی. این همان نقطه‌ای است که هر تهدیدی در برابر آن رنگ می‌بازد. چرا که علم، پیش از آنکه در کتاب‌ها باشد، در ذهن‌ها و در ایمان به دانستن جاری است.

فراتر از یک تصویر؛ یک بیانیه تاریخی

آنچه دیده می‌شود، تنها یک عکس یا یک لحظه نیست؛ این یک «بیانیه تاریخی» است. بیانیه‌ای که می‌گوید: مسیر علم در ایران، نه با تهدید متوقف می‌شود و نه با تخریب از بین می‌رود. این تصویر، روایت نسلی است که تصمیم گرفته است حتی در سخت‌ترین شرایط، چراغ دانش را روشن نگه دارد.

در نهایت، آنچه باقی می‌ماند، نه ویرانی است و نه خسارت؛ آنچه می‌ماند، «مسیر» است. مسیری که ادامه دارد، پیش می‌رود و هر روز گسترده‌تر می‌شود. علم در ایران، یک پروژه نیست که تعطیل شود؛ یک «جریان» است که ادامه دارد. و این ادامه، همان پاسخی است که از دل آوار، به جهان مخابره می‌شود.