این دهان بستی بیا افطار بخور!

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ بسیاری از افراد تصور می‌کنند ضیافت افطاری که نهادها، سازمان‌ها و ادرات دولتی در ماه مبارک رمضان برگزار می‌کنند، نوعی اسراف و به اصطلاح بریز و بپاش است. در حالی که این برداشتی نابجاست؛ چرا که این قبیل مراسم شاید در ظاهر یک مهمانی افطار باشد ولی در بطن و باطن خود و در لایه‌های زیرین، حاوی مفاهیم و کارکردهای مفید برای کشور، نظام و انقلاب و ... است.

بدخواهانی که به این افطاری‌ها ایراد وارد می‌کنند باید آگاه باشند که این مخالفت‌ها شاید در وهله اول مخالفت با سنت حسنه افطار دادن به یک عده روزه دار باشد ولی در اصل مخالفت با یکی از عادات نیک اسلامی است و اگر نمی‌دانند بدانند که مخالفت با اسلام از همین بهانه گیری‌های به ظاهر ساده آغاز می‌شود و تا مخالفت با اصل اسلام پیش می‌رود. آیا گیر دادن به چند کیلو زولبیا و بامیه، چند صد سیخ کباب و جوجه کباب، چند کیلو آش و حلیم، چند لیتر دوغ و نوشابه و ... ارزش این را دارد که انسان آخرت خود را به حراج بگذارد؟

جدا از اینکه این ضیافت‌های افطار ضرری ندارد، بلکه دارای منافع  بسیاری است که جلوگیری و مخالفت با برگزاری آنها، ضربه جبران ناپذیری به پیشرفت کشور می‌زند. در ادامه به اختصار به بیان سه مورد از این منافع و مزایا می‌پردازیم. امید که شاهد روزی باشیم که اداره‌ای نباشد که ضیافت افطار نداشته باشد.

 

دیدن و صحبت با مدیران بلند پایه ادارات جزو کارهای نشدنی و غیرممکن است و شاید در مواقع عادی، به غیر از درون آسانسور یک اداره، آن هم بصورت اتفاقی نتوان یک مدیر را دید و با او صحبت کرد. مراسم افطار آن هم با حضور عکاسان و خبرنگاران و یا حداقل با حضور کارمندان روابط عمومی آن اداره که سعی در پوشش خبری آن برنامه و رسانه‌ای شدن آن به نحو احسن هستند، و با توجه به اینکه مدیران شش دانگ حواسشان به این جمع است که از چهره و وجهه‌ی مردمی و محبوبشان کاسته نشود، فرصت مناسبی است که کارمندان و حتی ارباب رجوعانی که کارشان مدت‌هاست معطل و لنگ امضای مدیر مربوطه است، از اول تا آخر مراسم به شخص مدیر چسبیده و تا انجام تمام و کمال کارشان، از او جدا نشوند.

تصور کنید طی یک مراسم افطاری، یک مدیر تا چند برابر روزهای عادی بازدهی و بهره‌وری دارد و چه میزان از مشکلات ممکلت و مردم حل می‌شود. این تاثیر نیک تا جایی است که حتی بسیاری از کارمندان و ارباب رجوع‌ها خود حاضرند تمامی هزینه‌های مراسم افطاری را بصورت داوطلبانه و با رضایت  قلبی تقبل کنند.

 

شاید برای مردمی که سال تا ماه رنگ یک غذای شاهانه و دلچسب را نمی‌دیدند، مراسم عروسی یا مهمانی‌های فامیلی بهانه و فرصت مناسبی بود تا دلی از عزا در بیاورند ولی چند سالی است که با توجه به هزینه‌های بالای زندگی و تورم، یا حجم مهمانانی که به عروسی‌ها دعوت می‌شوند کم شده یا کیفیت غذای عروسی‌ها در حد همان شام خانه‌ی خود افراد تنزل پیدا کرده است.

پس تنها امید یک کارمند و خانواده‌اش همان یک وعده افطاری است که اداره می‌دهد. آیا این درست است که با حذف همین یک وعده در سال، ریشه‌ی امید به زندگی را در قشر عظیمی از مردم بخشکانیم؟

آیا هیچ به این فکر کرده‌اند که هزینه‌های بهداشت و درمانِ ناشی از سوء تغذیه چندین برابر هزینه‌های آن یک وعده افطار است؟

 

 

شاید برای ما وامثال ما، غذای ضیافت افطاری ادارات یک غذای مجلل و تشریفاتی باشد ولی برای مدیرانی که دوازده سال ماه را به خوردن غذاهای آنچنانی می‌پردازند، ضیافت افطار اداره، فرصت مناسبی است برای همراه شدن با توده مردم و تجربه یک زندگی هم سطح با اقشار متوسط جامعه. همین همراهی هرچند اندک باعث می‌شود که فاصله طبقاتی مدیران با عموم مردم زیاد نشود و این خود دارای مزیت‌های فراوانی است.