اکبر عبدی؛ بازیگری که شریف شخصیت‌سازی می‌کرد

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دانشجو؛ اکبر عبدی پس از مدت‌ها مبارزه با بیماری سرانجام در سن 66 سالگی چشم از دنیا فروبست؛ اگر در سالیان اخیر عکس یا فیلمی از او دیده باشید احتمالا شما هم از اینکه متوجه شدید 66 سال بیشتر نداشته است تعجب کردید؛ اما تفاوت بازیگری توانمند و در عین حال بی ادعا که از شدت کار تا این حد شکسته شدند با تازه به دوران رسیده‌هایی پس از یکی دو بار درخشیدن دیگر خدا را بنده نیستند همین مواقع مشخص میشود. بازیگری که آنچنان در سطح بالایی از توانایی قرار داشت که با اکثر کارگردان‌های برجسته سینمای ایران از جمله داوود میرباقری، مرحوم علی حاتمی، فریدون جیرانی، داریوش مهرجویی و ابوالحسن داوودی کار کرده است.
زمانی مرحوم عبدی در برنامه شام ایرانی مطرح کرد بازیگران طنز ایران توانایی این را دارند که تنها در چند دقیقه گریه مخاطب هم درآورند. ادعایی که بیشتر از همه در مورد خود او صدق میکرد و شاید وی از روی تواضع همکارانش را نیز با خود جمع زد. 
کارنامه هنری مرحوم عبدی پر است از نقش‌های مختلف در سالیان طولانی به طوری که همه ایرانیان از دهه 60 تا دهه اخیر با آثار ماندگار او خاطره دارند. فقط اکبر عبدی است که میتواند در سن 23 سالگی نقش یک دانش آموز را بازی کند و فقط اوست که میتواند نقش یک زن پوش را بازی کند که در خدمت فیلم و فیلمنامه است نه لوده بازی. هیچکس غیر از او نمیتواند هم برای نقش یک آدم ساده دل در فیلم مادر که اشک مخاطب را درمی آورد جایزه سیمرغ دریافت کند و هم برای فیلم خوابم میاد که نقش مادری جاافتاده را دارد و خنده را بر لب مخاطب می‌نشاند. البته که این جوایز نیست که به او اعتبار داده است بلکه این اکبر عبدی است که به این جوایز اعتبار داده است؛ بازیگری که لم خنداندن مخاطب را بلد بود تا نیازی نباشد مثل آن کارگردان مشهور که آثار رقیبش را طنز چرک میخواند وارد دنیای فانتزی شود که هیچ ربطی به خانواده ایرانی ندارد یا مثل همین کارگردانی که آثارش چرک نامیده میشود به قول خودش برای خنداندن مخاطب شلوارش هم دربیاورد! و دقیقا همین ویژگی است که اکبر عبدی را هم نزد مخاطب و هم نزد مخاطب محبوب کرده است؛ بازیگری بدون ادعا که در فیلم‌های کمدی ماندگاری مانند ناصرالدین شاه آکتور سینما، اخراجی‌ها، آدم برفی و ... برای خنداندن مخاطب دست به کارهای سطحی و جلف نمیزد و سطح بالاتر و سخت تری از طنز را اجرا میکرد. در کارهای جدی نیز بدون آنکه در فیلم‌های سیاه نما یا به قول خودش جشن‌پاره‌ای که فقط بدبختی ملت ایران را نشان میدهد بازی کند با توانمندی بالا نقش های ماندگاری در فیلم‌های مادر و سریال‌های جابربن حیان، در چشم با و معصومیت از دست رفته ایفا کرده باشد که مخاطب را به گریه وادارد بدون اینکه به او تلفین کند تو بدبختی. حال باید با مردی خداحافظی کنیم که در سطحی از توانمندی قرار داشت که دو کارگردان برای سریالشان در نمایش خانکی فقط یک قسمت برای او در نظر گرفته باشند و با همین یک قسمت اعتباری به سریالشان بدهند. اکبر عبدی از میان ما رفت اما امیدواریم اکبر عبدی‌ها تکثیر بشوند.