دست ناپاك تروريست گل وجودش را پرپر كرد

گروه سیاسی «خبرگزاري دانشجو»، آنقدر پير بود كه حتي نمي توانست كلمه شوم تروريست را ادا كند اما با عمق وجودش اين واقعه جان گداز را درك كرده بود.

مي گفت: آخر جوان رعناي من فقط 20 روز بود كه به لباس مقدس پاسداري ملبس شده بود و از محافظين آيت الله مدني بود و در آن روز خونين كه دست ناپاك به فرمان فكر پليدش صف منظم نماز را بر هم زد و پيكر پاك يك روحاني سيد يعني شهيد آيت الله مدني را در محراب نماز به خون غلتانيد خيلي از مردم نمازگزار از جمله پسر جوان من يعني شهيد حسن پارسا خطيبي آذر به دست اين ناپاكان عالم به خونشان غلتيدند.

با چهره چروكيده و لب هاي خشك و لرزان كه نشان از يك درد عميق داشت، ادامه داد: نمي دانم جوان من به چه گناهي اين گونه پرپر شد و اين دست هاي ناپاك در پيشگاه خدا چگونه مي توانند جوابگويي اين خون هاي پاك باشند.

تمام فكر و وجود جوان من را امام راحل و راه او و پاسداري از دين اسلام و انقلاب اسلامي پر كرده بود و آرمان ها و آرزوهاي بزرگي براي دفاع از انقلاب اسلامي را در سر مي پروراند و هميشه در نمازهاي شبش چيزي را از خدا اسرار مي كرد كه وقتي دقيق شدم و ديدم شهادت است كه مسرانه از خداوند طلب مي كند.

 

حرف اول و آخرش پيشتيباني از امام و ولايت فقيه بود و اينك وقتي فكر مي كنم و دقيق مي شوم مي بينم اين بود تمام گناه گل وجودم كه تروريست ها آن را پرپر كردند.

با اشكي كه دور چشمانش حلقه زده بود و بغضي كه گلويش را مي فشرد، گفت: آرزو دارم اين واژه شوم از وطنم رخت بربندد و هيچ وقت شاهد نباشم و نشنوم كه جواني از اين مرز و بوم ترور شده است؛ زيرا هر وقت اين واژه را مي شنوم حسنم جلوي چشمانم هزاران بار تكه پاره مي شود و تمام وجودم مي لرزد.

آري تمام وجودم مي لرزد آخر كساني كه اينگونه شهيد مي شوند خيلي مظلوم هستند شهداي ديگر شايد آمادگي دارند و مي بينند دشمني در رو به رو دارند و با آنها مي جنگند اما شهداي ترور بي دفاع و بي سلاح و شايد غرق در آرزوي شيرين يكدفعه پيكر پاكشان نقش بر زمين مي شود.