نسخه ضدجنگ نسخه مهاجم است، نه قربانی

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، نویسنده و پژوهشگر ادبیات، در نشست «رمان و جنگی که می‌سازد» گفت: ساده‌ترین چیزی که در این‌باره می‌شود گفت این است که جنگ مثل هر حادثه دیگری می‌آید و می‌رود و پشت سرش انسانی را جا می‌گذارد که تا پوست و استخوان فراموش‌کار است، مگر اینکه شروع کند به نوشتن. ما فکر می‌کردیم بعد از هشت سال جنگ، اگر خوب درباره جنگیدن بنویسیم، آماده می‌شویم که دشمن‌مان را بشناسیم که اگر بار دیگر جنگ شد، آماده باشیم. متأسفانه ما این دو را فراموش کردیم؛ به‌رغم اینکه نوشتیم، فراموش کردیم که دشمنی داریم.
 

سمیعی افزود: ما اگر بگوییم نجنگ، دیگر انسان نیستیم. کشوری که به آن حمله شده، اگر بگوید نجنگ، می‌رود در مقوله بنده و ارباب هگل. برای اینکه انسان و آزاد باشی، باید بجنگی و نگذاری اسیرت کنند. برای اینکه انسانیتت را حفظ کنی، اگر در کشوری هستی که قربانی جنگ است، باید بجنگی. ما نمی‌توانیم ادبیات ضدجنگ داشته باشیم.نمی‌توان برای جامعه‌ای که مورد حمله قرار گرفته، همان نسخه‌ای را نوشت که برای نیروی مهاجم نوشت.

وی در پایان خاطرنشان کرد: وقتی در رمانی می‌گویی اگر در جنگ شرکت کنی انسانیتت از بین می‌رود، داری کپی می‌کنی. آنها اگر بجنگند انسانیتشان از بین می‌رود، چون جنگ را آغاز کرده‌اند. ما قربانی جنگیم؛ ما اگر در جنگ شرکت کنیم، انسان می‌شویم.