برنامه نود؛ خوب، بد، زشت؟

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»، علیرضا ضرغامی؛ برنامه نود اين هفته هم مانند دیگر برنامه های خود به سیاه نمایی از وضعيت جامعه ایران پرداخته و با بهره گیری از روش های ایجاد اصطکاک و برخوردهای چالش گونه سعی در ترویج التهاب و دامن زدن به جو هیجان و تشنج افکار داشت که تا حدودی نیز در این زمینه موفق بود.

 

اهمیت موضوع نقد تا این اندازه مهم و اساسی است که مقام معظم رهبری، بارها و بارها بر نقد کارساز تاکید نموده و فرموده اند نقد باید در چهارچوب اصول انقلاب باشد، ایجاد فضای آشفته‏ ذهنی و لفاظی‏ها هیچ کمکی به پیشرفت کشور نمی‏کند اما بدعت آفرینی و بکارگیری مکانیسم سلیقه ای در برنامه نود مانع از تحقق این رهنمودها در صدا و سیما و به خصوص برنامه نود شده است.

 

مقام معظم رهبری همچنین خطاب به جوانان فرموده اند: «من به خصوص از جوان ها می خواهم که نگذارند این فضاى غیبت، تهمت، فحاشى، هتاکى و شکستن حرمت ها ادامه پیدا کند»، حال باید از بازیگران بی هنر و پر مدعای برنامه نود پرسید که علت پافشاری بر فضای ترویج افکار عامیانه و متکی بر خواب و خیال در این برنامه چیست و شخص مجری این برنامه از تزریق آگاهی های کاذب به فضای عمومی جامعه چه سودی می برد.

 

رهبر معظم انقلاب، نقد همراه راهکار را نقد سازنده دانسته اند اما در برنامه نود فقط نقد شتاب زده و غیر اصولی انجام می شود و مجری برنامه حتی به مهمانان اجازه ارائه راهکار نمی دهد.

 

در برنامه هفته گذشته نود، آقای فردوسی پور از زمان این برنامه ورزشی استفاده نموده و در جهت پاسخ به نقد برنامه نود در زمینه درآمد این برنامه بر آمد؛ ولی این حساسیت در ارائه راهکار برای مشکلات فوتبال و یا حل و فصل عقلانی دعاوی و حفظ حقوق و آبروی مسئولان و ورزشکاران در این برنامه بکار گرفته نمی شود.

 

از دیگر نکات خرد استراتژیک برنامه نود، شکل دهی و پرورش فضای ضد ارزشی در جامعه است که با شعار قضاوت با مردم است سعی در غلبه حاشیه بر متن و پرداختن به حواشی فرصت سوز را دارند غافل از اینکه کثرت و رای مردم در زمینه خاص نمی تواند نشانه بر حق بودن آن موضوع باشد.

 

پیشبرد پروسه مسخ فرهنگ ایرانی و اسلامی در این برنامه تا حدی رشد کرده که کارشناس برنامه از مسئله فوتبال خارج شده و از اینکه مردم ایران به یاری قحطی زدگان سومالی می شتابند انتقاد می کند که غیر از این هم نمی توان از برنامه خودباخته ای مثل نود انتظار داشت که به جای ترسیم فرهنگ ورزشی مناسب در جامعه اسلامی ایران به گونه شناسی ناهمگون غربی در فوتبال ایران می پردازد.