غارت ۶۵ میلیارد بشکه نفت؛ کمک ویژه ترامپ به ونزوئلا!

به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری دانشجو؛ آمریکا بار دیگر چنگال‌های نفتی خود را در خاک ونزوئلا فرو کرده است.همان قدرتی که هر جا پا گذاشته جز ویرانی، وابستگی و غارت چیزی بر جای نگذاشته، حالا با امضای یک قرارداد صدساله، بزرگ‌ترین ذخایر نفت جهان را به چنگ آورده تا عطش سیری‌ناپذیر خود را سیراب کند. ترامپ که در مصاحبه‌هایش نام ایران و ونزوئلا را مدام با تکرار می‌کند دو کشوری که نقطه اشتراک‌شان نفت است بالاخره به «غار نفت» ونزوئلا دست یافت. برای ایران باید به هوش مصنوعی پناه ببرد و با ساختن عکس‌های جعلی در شبکه اجتماعی خودش بیشتر خود را رسوا کند. 

عطش روزافزون آمریکا به نفت خارجی و اهمیت استراتژیک ونزوئلا

آمریکا با یک امضای رئیس‌جمهور به بزرگ‌ترین ذخایر نفتی جهان در ونزوئلا دسترسی پیدا کرده تا در بلندمدت منابعی مطمئن و تضمین‌شده برای تأمین نفت خام خود در اختیار داشته باشد. مصرف نفت آمریکا افزایش یافته، تولید داخلی کاهش پیدا کرده و وابستگی این کشور به واردات بیشتر شده است. این کشور روزانه حدود ۲۱ میلیون بشکه نفت خام مصرف و حدود ۱۴ میلیون بشکه تولید می‌کند و حدود ۷ میلیون بشکه در روز از کانادا، مکزیک، عربستان سعودی، برزیل، عراق، کلمبیا و نیجریه وارد می‌کند.

جزئیات توافق نفتی ترامپ با ونزوئلا: غارت سازمان‌یافته با مشارکت پنتاگون

بر اساس گزارش آسوشیتدپرس (AP) که جزئیات تازه‌ای از توافق را منتشر کرده، یک شرکت مشترک میان دولت آمریکا و شرکت North American Blue Energy Partners (NABEP) ایجاد می‌شود. این شرکت برای ۱۰۰ سال حق فعالیت در ۱۷ میدان نفتی ونزوئلا را خواهد داشت؛ میادینی که مجموع ذخایر اثبات‌شده آن‌ها حدود ۶۵ میلیارد بشکه اعلام شده است.

دفتر سرمایه‌گذاری راهبردی وزارت دفاع آمریکا (پنتاگون) صاحب ۳۵ درصد این شرکت خواهد بود و آمریکا همچنین حق خرید ۲۰ درصد تولید نفت این مجموعه را با قیمت تمام‌شده دریافت می‌کند. شرکت NABEP متعلق به الخاندرو بتانکورت، تاجر ونزوئلایی، است و پس از شورون دومین اپراتور بزرگ نفتی ونزوئلا محسوب می‌شود. بسیاری از میادین واگذارشده پیش‌تر در اختیار شرکت‌های روسی و چینی بوده‌اند. این شرکت متعهد شده حدود ۱۰۰ میلیارد دلار در زیرساخت‌های نفتی ونزوئلا سرمایه‌گذاری کند. کاخ سفید مدعی است این توافق برای آمریکا «بدون هزینه» خواهد بود و دولت آمریکا در انتخاب اعضای هیئت‌مدیره حق وتو خواهد داشت.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، روز جمعه در پلتفرم تروث سوشال نوشت: «ایالات متحده آمریکا به‌تازگی با کشور ونزوئلا بر سر بزرگ‌ترین قرارداد نفت در تاریخ جهان به توافق رسیده است.» او از مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، و پیت هگست، وزیر دفاع، به دلیل همکاری با دلسی رودریگز، رئیس‌جمهور موقت ونزوئلا، تشکر کرد. رودریگز در ماه ژانویه و پس از عملیات نظامی آمریکا برای ربودن نیکلاس مادورو به عنوان رئیس‌جمهور موقت منصوب شد.

ترامپ مدعی شد این توافق از طریق مشارکت با بخش خصوصی به دست آمده و هیچ هزینه‌ای برای مالیات‌دهندگان آمریکایی نخواهد داشت. او ادعا کرد این معامله ذخایر نفت موجود ایالات متحده را بیش از دو برابر می‌کند و در بلندمدت «قیمت بنزین را برای آمریکایی‌ها به‌طور قابل‌توجهی کاهش می‌دهد». روبیو آن را «پیروزی بزرگ» برای هر دو کشور خواند و رودریگز آن را «نقطه عطف تاریخی» توصیف کرد که «احیای» کشور را سرعت می‌بخشد و بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری و بیش از ۲۰۹ میلیارد دلار مالیات ایجاد می‌کند. واشنگتن‌پست پیش‌تر گزارش داده بود که دولت به دنبال سهمی در ۱۷ میدان نفتی خاص است که برخی از آن‌ها سال‌هاست دچار غفلت شده‌اند و فاقد زیرساخت‌های حمل‌ونقل لازم هستند.

 تاریخچه سقوط تولید نفت ونزوئلا و ویژگی‌های فنی آن

ونزوئلا از نخستین کشورهای عضو و بنیان‌گذار اوپک بود و در اوایل دهه ۱۹۷۰ حدود ۳.۸ میلیون بشکه در روز نفت تولید می‌کرد. اما تولید این کشور به دلایل مختلفی از جمله فرسودگی صنعت، بی‌توجهی به بخش نفت، فساد و تغییرات مداوم در مدیریت‌های ارشد کاهش یافت. پس از اعتصاب کارگران نفت، بیش از ۱۸۰۰ کارمند برکنار و افرادی خارج از صنعت جایگزین شدند؛ اقدامی که به تخریب این بخش انجامید. در نهایت تولید به سطح فعلی، یعنی کمتر از ۱.۵ میلیون بشکه در روز، سقوط کرد.

نفت ونزوئلا از نوع بسیار سنگین و غلیظ است و گوگرد بالایی دارد؛ بنابراین استخراج و پالایش آن پرهزینه و دشوار است. چگالی این نفت حدود ۵ تا ۱۵ درجه است، در حالی که نفت کویت حدود ۳۱ درجه و نفت نیجریه حدود ۴۱ درجه است. نفت ونزوئلا به دلیل سنگینی بیشتر به آسفالت یا قیر شباهت دارد؛ همان ماده‌ای که در راه‌سازی استفاده می‌شود. ترامپ نیز گفته نفت ونزوئلا می‌تواند برای پر کردن ذخایر استراتژیک نفت آمریکا و تولید آسفالت و سایر محصولات استفاده شود.

فشار بر شرکت‌های نفتی و ریسک‌های سیاسی-حقوقی

ممکن است شرکت‌های بزرگ نفتی به دلیل نگرانی از ورود به میدان‌های نفتی ونزوئلا و احتمال مواجهه با دستگاه قضایی این کشور در آینده، برای سرمایه‌گذاری تردید داشته باشند. با این حال، فشارهایی که دولت آمریکا در حال حاضر بر آن‌ها وارد می‌کند ممکن است آن‌ها را مجبور به پذیرش این ریسک کند؛ در حالی که از بازده مالی سرمایه‌گذاری‌های خود نیز اطمینان خواهند داشت. در چنین شرایطی گزینه دیگری باقی نمی‌ماند جز اینکه شرکت‌ها موافقت کنند و عملیات اکتشاف و حفاری را تحت حمایت و تضمین دولت آمریکا آغاز کنند.

کارشناسان معتقدند فرسودگی شدید زیرساخت‌های نفتی باعث می‌شود افزایش چشمگیر تولید سال‌ها زمان ببرد و این توافق نیز با ریسک‌های سیاسی و حقوقی مواجه است. حتی خود ترامپ پذیرفته که اثر این توافق بر قیمت بنزین فوری نخواهد بود. این توافق در حالی اعلام شده که قیمت بنزین در آمریکا به دلیل جنگ علیه به طور میانگین به ۴.۰۸ دلار در هر گالن رسیده؛ یعنی ۲۸ درصد بیشتر از سال گذشته.

در داخل آمریکا نیز مخالفت‌هایی شکل گرفته است. جک رید، سناتور دموکرات و عضو ارشد کمیته نیروهای مسلح سنا، استفاده از ارتش آمریکا برای سرمایه‌گذاری در یک پروژه نفتی خصوصی را «سوءاستفاده آشکار از قدرت و پول مالیات‌دهندگان» خوانده و خواستار توضیح درباره مبنای قانونی توافق شده است.

 الگوی همیشگی آمریکا در غارت منابع

تاریخ نشان داده هر جا آمریکا با پرچم «احیای اقتصاد» و «امنیت انرژی» وارد شده، نتیجه نهایی چیزی جز وابستگی بیشتر، تضعیف حاکمیت ملی و انتقال ثروت به جیب شرکت‌های آمریکایی نبوده است. ونزوئلا امروز نمونه زنده‌ای از این الگوست: کشوری که روزی قدرت نفتی منطقه بود، حالا میدان آزمایش قراردادهای صدساله و مشارکت مستقیم پنتاگون شده است. نفتش را غارت می‌کنند و وعده رونق می‌دهند؛ درست همان‌طور که پیش‌تر در جاهای دیگر وعده آزادی و دموکراسی دادند و جز ویرانی چیزی باقی نگذاشتند.